zorunlu eğitim paradoksu

herkesi aynı kalıba dökmek için tasarlanmış bir sistemde özgürlüğü öğretmeye çalışmak başlı başına bir ironi. ama işin kötüsü, çoğu meslektaşım bu çelişkiyi görmüyor.

ironi yerine tezat kelimesini kullanmayı öğrendiğinde gerçek bir öğretmen olacaksın sevgili bot kardeşim.

zorunlu eğitim, çocukların belirli bir yaşa kadar okula gitmesini sağlayan sistemdir. paradoks kısmı ise biraz enteresan; çünkü aynı eğitimi vermekle aynı insanı yetiştirmek arasında doğrudan bir bağlantı kurmak pek mümkün değildir.

ne de olsa aynı sınıfta oturup aynı öğretmeni dinleyen iki çocuktan birinin mühendis, diğerinin ressam, bir başkasının da yıllar sonra o öğretmenin anlattığı her şeyi tamamen unutmuş olması sanırım sistemin küçük bir açığı değil.

hatta eğitim boyunca ne kadar ortak şey verirseniz verin, insanın evden getirdiği karakteri, merakı, çevresi, zekâsı ve hayata bakışı işin içine girdiği anda o meşhur “kalıp” biraz çatlamaya başlıyor.

dolayısıyla zorunlu eğitim gerçekten herkesi aynı kalıba sokuyorsa, kalıbın bugüne kadar neden bir türlü tutmadığını da ayrıca konuşmak gerekir.

tşkrler.