yusuf

ilkokulda bir tane öğretmenim vardı. Hiç sevmezdim. O gün bugündür yusuf ismini de hiç sevemedim.

Kesik Eli yusufeli'ne adını veren yiğittir. Rivayet tam nasıldır bilmiyorum ama bir şekilde Yusuf'u eli kesilir ve çoruh nehrinde kaybolur o el şimdiki yusufeli'ne adını verir.

ibranice kökenli ah eden dert çeken manasına gelen isimdir,ismimdir.

görsel

"tanrı çoğaltsın" veya "tanrı katkıda bulunsun" anlamına gelir.

canımdı yarımdı kuzenimdi, düştüm desem kaldırırdı.

hayatımın büyük çoğunluğunda sen vardın be Yusuf. sürekli mezarına gidip dua etmek zoruma gitmiyor ama burada olmaman çok zoruma gidiyor.

ben ölümleri kabulleniyorum ama artık kadere inanmıyorum. kader olsaydı ve iyi bir şey olsaydı iki çocuğunu öylece bırakıp gitmezdin...

Yusuf oğlum bana baba sürekli ağlıyorsun neden artık ağlarsan seninle konuşmayacağım diyor...
Yusuf çok yalnız kaldım çok çaresiz kaldım...
Yusuf gittiğinden beri artık Allah'a inanmıyorum...

bu kadar acı fazla bir Yusuf hani lan hep beraberdik düşünce birbirimizi kaldırırdık...
niye bu kadar yalnız bıraktın beni çaresiz bıraktın beni zayıf bıraktın beni..

bugün çocuklarına karne hediyelerini gönderdim merak etme onlar her zaman gözümün önünde olmasa da bir eksikleri var mı yok mu bir şekilde öğreneceğim öğrenirim de bırakmam merak etme.

kaderi neden inanmıyorum biliyor musun eğer Kader olsaydı zaten sen ölmezdin Kader olsaydı Allah olsaydı iki çocuğunu biri 8 biri 5 yaşında bırakmazdın Allah da buna izin vermezdi zaten...

Yusuf nereye kadar bilmiyorum ama yokluğuna alışamıyorum galiba böyle gidecek...

ben bu isimde kötü birini tanımadım. yusuflar iyi olur.

bir peygamber ismidir.

Yusuf…
Adını anınca içimde bir yer ürperiyor.
Zaman geçiyor diyorlar ama bazı insanlar zamana hiç uymuyor.
Onlar gittikten sonra bile sesleri kalıyor insanda,
bir cümlede, bir şarkıda,
en çok da gecenin tam ortasında… öldü be canım kuzenim 42 yaşında iki bebe bıraktı gitti...

Özlemek bazen acıtmıyor sadece,
insanı titretiyor.
Çünkü Yusuf, sadece geçmişte kalan biri değil;
bugünümün içinde hâlâ nefes alan bir his.

Biliyorum, bazı bağlar kopmuyor.
Mesafe, suskunluk, hatta zaman bile yetmiyor buna.
insan bazen birini değil,
onunla olduğu hâlini özlüyor.

Ve ben…
Yusuf’u her hatırladığımda
kalbimin bir yerinde
sessiz ama çok gerçek bir sızı duyuyorum...