yalnızlık

vallahi aslında güzel bir his yalnız başına yaşamak gayet eğlenceli olur bence .

Özlettirdi kendini.

alışmamaya çalıştığım duygu, içimi kemirse de..

Çok çok uzun zamanlardan beri içinde bulunduğum durum allah kimseye vermesin.

Cem adrian şarkısı.

insanları tanıdıkça daha çok sevilen durumdur.

benligimle yasadigim nane. gerci bende yillardir bana ulasmaya calisani istemsizce tiksinerek elimin tersiyle itmek gibi bir huy oldugu icin sanirim canim cikar da bu yalnizlik benden cikmaz.

bazen mükemmel ve eşsizdir.

Son 1 aydır aklımın yerinde olmaması. Susup bir kenara çekilip olayların nasıl geliştiğini izleyip kimseyle konuşmam.
Sevdiğim Kızla Bile konuşamam. O derece.

rahat olmaktır .

sayfalar yazsam anlatamayacağım mevzu. zarifoğlu'nun dediği gibi ne yana dönsek acıtan, Hasan Ali'nin dediği gibi trenlerin altını çizdiği, bazen istiklal'de avarelik, bazen yumurta kırmak bazen üç dört kişinin arasında kederli olmak hepsi yalnızlık.

"bir ovanın düz oluşu gibi bir şey." diye tanımlamış cemal süreya.

Allah'a mahsustur.

ara ara özlediğimdir.

en iyisidir. valla bak sadece alışması zor.

Bazen olması gerekendir, bazen ise olması kişi için hiç iyi değildir.

Aklında biri varken daha da çekilmez olandır.

uzun bir kumsalda binlerce ayak izleri olmasına rağmen sizin etrafınızda kimsenin olmamasıdır.

Bıraktığın eşyayı bıraktığın yerde bulmaktır. Tek artısı bu yani.

Dramdır...

Arkadaşlar birisi bana sen yalnız ölceksin demişti. O günden beri ağlıyorum.

Seni hissetmediğim günlerin başlangıcındayım. Eyvallah ediyorum.

Öyle yalnızım ki sigara paketi aldıktan 30 dk. Sonra içine Çakmak sığıyor.

samimiyetsiz insanları görünce mutlu olunası durum .

ekrana boş boş bakmaktır yalnızlık.sessizce basarsın klavyene.düşünürsün ben neden yalnızım diye.sonra dersin ki en azından mutluyum.evet bu bana yeter.

Ben bile dinlemiyorum kendimi kim dinlesin ki benden başka?Bu yalnızlık mıdır yoksa boşluk hissi midir bilemiyorum.Düşüncelerim dört duvarın dışına çıkamayan mahkumlar gibi dönüp dolaşıyor zihnimin koridorlarında,zoraki bir labirent gibi aynı yere çıkıyor bütün yollar.Oysa ne çok isterdim anlatabilmeyi,farkedilmeyi.Aslında tüm bu varsayımlarım gerçekleşse bile yine çıkmazdayım,günlük hayatımın gerektirdiği kadar düşünmüyorum.Hislerim saklambaç oynuyor benimle hayat izlenimleri dışında ne diyebilirim ki ben bu haldeyken insanlara?Bir kelebeğin kanadındaki umudu anlatamam mesela,belki de yalnızlık en iyisi bu yüzden bu boşluktan kurtulana dek.Yine de bir şairin dediği gibi "Bir şeyler var değişecek,
Bir şeyler var değişmesi gereken,
Önce acılardan başlanacak."