yalnızlık

Ben bile dinlemiyorum kendimi kim dinlesin ki benden başka?Bu yalnızlık mıdır yoksa boşluk hissi midir bilemiyorum.Düşüncelerim dört duvarın dışına çıkamayan mahkumlar gibi dönüp dolaşıyor zihnimin koridorlarında,zoraki bir labirent gibi aynı yere çıkıyor bütün yollar.Oysa ne çok isterdim anlatabilmeyi,farkedilmeyi.Aslında tüm bu varsayımlarım gerçekleşse bile yine çıkmazdayım,günlük hayatımın gerektirdiği kadar düşünmüyorum.Hislerim saklambaç oynuyor benimle hayat izlenimleri dışında ne diyebilirim ki ben bu haldeyken insanlara?Bir kelebeğin kanadındaki umudu anlatamam mesela,belki de yalnızlık en iyisi bu yüzden bu boşluktan kurtulana dek.Yine de bir şairin dediği gibi "Bir şeyler var değişecek,
Bir şeyler var değişmesi gereken,
Önce acılardan başlanacak."