umitlenmek

O kadar kötü bir şeydir ki. Baksana 2007`den beri kimse entry girmemiş bu kavram hakkında. Tam 8.5 yıl eder bu.

abartılı kuruntular sinsilesidir umut. herşey güzeldir birlikte çok güzel anlar geçirirsin konuşursun ve anlarsın ki seni kurtaracak olan şahsiyet karşında duruyordur sonra yavaş yavaş umut başlar hareketler seni iyice keyiflendirir dakikalar geçtikçe iyice durum farklılaşır iyice yakınlaşırsınız ve artık yol bitmiştir. sonraki gün müthiş bir keyifle ve umutlu bir biçimde girersin mevzuya ama yanılmışsındır, herşey bir anda kararır ve eskiye dönersin mutsuz sen olursun tekrar.

ümit isimli birisiyle evlenmek ya da arkadaş olmak.

(bkz: yazmasaydım ölürdüm)

en buyuk tehlike,
icten istemek daha etkin.

koruyucu sular,
guvenilir denizler istemekte gizli.
acık acık ya da usul usul.
korunmak isteyene,
incinmekten korkana.

umutlanmaktır karde$i. [hatta umutlanmak yazınca direkt bu ba$lığa gönderiyor seni. 'ben bilmem karde$im bilir' durumları. öptüm gıdıdan.]

gecenin karanlığıyla örtülmü$tür odan. aklın, yakın gelecek planların ve ba$ ağrısı ile doludur: rezervasyonu umutsuzluk yaptırmı$tır. 'tanrı muinin olsun' der derinlerden bir $ey, bir $ey derinlere dü$ecek kadar a$ağılanmı$tır, a$ağılanması için yaratılmı$tır.
verilen bir $ey olduğunda ne de kötüdür oysa ümit; rasyonalite süzgeci denen aldatmacayla yüzeyselle$tirilen salt gerçeklerin dinamik aksamı artık paslanmaya yüz tutmu$ bir demir bilye gibi döner de durur bilincinin merkezinde.. aslında kaybetmemeye çalı$mak, kaybetmek, -akabinde- kaybedi$in vehameti ile en yakınların temennilerini tepkimeye sokup o tepkimeden çıkacak birkaç mollük oksijenle yetinmek o kadar da basit değildir: sebatkâr olduğu kadar da yorucu bir histir ümit. senledir ve sendendir.

seninsemek gerek a$kım. benimseyemedim olanları da.