sevdiğime

çok güzel bir jehan barbur şiiri.

Aklının hangi kör noktasında durur
Geçmiş?
Silme e mi?

Arka bahçede kavanozlara basılmış kekre lahana turşusu
Yediğin çocukluğun var dilinde
Acı pul biberle
Gülüyorsun sesle
Kendine uydurduğun yüksekçe

Gönlün, ya gönlün!
Ahhh o kocaman gönlün
Ziyan etme!

Seviyor musun beni?
Bu kadar çabuk,
Bu kadar emin
Bugüne kadar bildiklerin

Ellerimden mi ayrımsadın beni yoksa?
Diğer bildiklerinle;
Kemiksiz,
Çocuk ellerim var ya benim!

Aynı şeyleri söylüyoruz birbirimize
Yine ve yine
Başkalarında eskittiğimiz aynı sevmeleri
Senin sesin
Benim ellerim
işte yeniliyor eskiden söylenilenleri de

Ağzımızdan çıkanları
Kulaklarımız duyunca
iğne yemiş çocuk gibi
Yanıyor değil mi
Azıcık içim(n)?

Ama olsun
Senin sesin,
Benim ellerim
Temizliyor başkalarına
Söylediklerimizi de

Büyüdük ikimiz de
Hep başka yerlerde
Başka şakalar ve mavi bisikletle
Ben ip atlarken
Sen kadın sevdin belki de
Sen ilk sigaranı yakarken
Ben kül tablası boşalttım
Misafir gelmiş evlerde
Ben kitap okudum
Sen hayat eskitince
Ve yapma dediklerinde sustum hep
Sen gürültüyle gülünce

Ne fark etti hayat
Seni bana ekleyince?
Seni oldurmuşken
Beni yormuş kendince
Sen su koy vermişken
Ben bir bardak su dökmüşüm yerlere

Ne fark etti hayat
Seni sevince
Aynı yere büyümüşüz
Farklı evlerde!

Jehan Barbur