ruhun evcillesmesi

tam bir fiyasko ve hüsrandır. zamanın ve hayatın çarkları sürekli olarak dikenlerinizi, ayrıksılarınızı yok etmek ister ve çoğu zaman başarılı da olur. evcilleşmek istemez, savaştıkça yorulursunuz. en kötüsü de sevdiğiniz bir insanın karşınızda gözlerindeki ateşin sönmesidr.

her insanın içinde bulunan, normlara ve ahlaka zıt yabani düşüncelerinin körelmesinden daha acı bir şey yoktur.

evcilleşmemiş olanlardan örnekler,

(bkz: tim burton)
(bkz: ömer hayyam)
(bkz: selim isik)
(bkz: albert camus)

not: (hack olayı sırasında açmıştım bu başlığı.. iki defa silinince, üçüncü sefer başlığı açarken şöyle bir not yazıp kaydetmiştim yeniden silinirse diye..* evet devam edelim) şimdi çok özel not: az önce bu başlığı açtım ama bir anda yok oldu.. sabahtan beri girdiğim entryler bir anda kendi kendiliğinden silinip duruyor, ne olduğunu anlamış değilim ama deliricem. moderesyon siliyor desem silik kutuma da bir şey gelmiyor.. ne oluyor ya)

ruhu asla evcilleşmeyecek olan, mezarlarında bile gözlerindeki çelik parıltısını koruyacak gerçek iki vahşi ruhun, iki tutunamayan ' ın, çöp dağlarının ortasında bile kahkahalar atarak viskilerini yudumlayabilecek ve düşüncelerinden yaptıkları tesbihlerle adam boğabilecek iki yaşam katili' nin hikayesi için;

(bkz: cennette uyku yok)

oksijene alerjisi olana napılabilir ki!..

(bkz: olgunlaşmak)

evcilleşmesi gereken beyindir, ruh ise vahşi ve hür kaldığı sürece güzeldir. evcil bir ruh, vahşi bir beyin kadar tehlikelidir aslında.