randy pausch

Kanserle mücadelesine bugün yenik düşmüş ve vefat etmiştir. Toprağı bol olsun.

the last lecture adlı kitabından;

'...çocuklarımın bana dair hiçbir anısı olmayacağının farkındayım. bir ressam olsaydım, onlar için resim yapardım. bir müzisyen olsaydım, onlar için şarkı bestelerdim. ama ben konuşmacıyım bende konuştum. çocuklarım için konuştum. yaşamın güzelliğini ve her ne kadar benim için az kalmış olsada, yaşamı ne kadar takdir ettiğimi anlattım. dürüstlük, doğruluk, minnet ve el üstünde tuttuğum diğer değerler hakkında konuştum.
sahip olduğunuz tek şey zaman. ve bir gün, düşündüğünüzden daha az zamanınız olduğunu fark edebilirsiniz. bu yüzden başkasının değil kendi hayatınızı yaşayın. başkalarının düşüncelerinin değil, kendi kalbinizin peşinden koşun.'

(bkz: alice)

takdire şayan, her şeyden önce mükemmel bir insan , umutlarından asla vazgeçmemeyi söyleyen , tecrübenin istenileni kazanma yolunda kaybettiklerimiz olduğunu belirten , ölümüne günleri kala dahi hayattan, mutluluktan kopmayan , son konuşmasıyla çocuklarına en büyük hazinesini, hayatın anahtarını bırakan süper baba. ölüm tarihi 25 temmuz 2008.

beni çok fazla duygulandıran, hayatın anlamını tam anlamıyla çözmüş, malesef yaklaşık bir sene önce vefat etmiş mükemmel insan.

herkes bu adamın son konuşmasını dinlemeli:

https://www.youtube.com/watch?v=iC_EPy8Ac3g

insan ve bilgisayar etkileşimi konusunda dünyanın en önde gelen isimlerinden biriydi.

http://www.mumtazdemirci....ch-ve-onun-son-konusmasi/

harika bir insan, mükemmel bir baba ve çalışkan bir profesör. tanrı sevdiklerini yanına erken alırmış. hayatı şu sözle özetlemişti:

"önemli olan hayallerinize ulaşamasanız da bunun için çabalarken çok şey elde ettiğinizi bilmek."

Hiç tanımadığım, yaşasa bile tanıma-görüşme ihtimalim olmayan yedi kat bir yabancı için ilk defa ağlamamı sağlamış muhterem.

Tecrübelerini paylaşmıştır, yarın öbürgün evladım olursa izleteceğim ilk videodur. umarım -ki eminim- gittiği yerde mutludur.

48 yaşında vefat etmis bilgisayar profesörü.
şuna benzer bir cümle kurmuştur,
öldüğümüzde yaptıklarımızdan ziyade yapmadıklarımızdan dolayı pişmanlık duyarız.

'Sahip olduğunuz tek şey zaman. Ve bir gün, düşündüğünüzden daha az zamanınız olduğunu fark edebilirsiniz. Bu yüzden başkasının değil kendi hayatınızı yaşayın. Başkalarının düşüncelerinin değil, kendi kalbinizin peşinden koşun.'

sözüyle, kalbimde taht kurmuştur.

"bu kadar çok insanın bu dersten yararlanması da çok güzel gerçekten, ama işin aslı üniversitede de gelen 400 kişiye vermedim bu dersi. bu dersi sadece üç kişi için yazdım. büyüdüklerinde izlesinler diye..." bu sözlerin akabinde ekrana prof. pausch'un üç küçük çocuğu gelmektedir. "peki siz son bir konuşma yapsanız kim için yapardınız" sorusunu akla getiren son dersin esaslı öğretmenidir. son dersinden kısa bir müddet sonra hayatını kaybetmiştir.

(23 Ekim 1960 – 25 Temmuz 2008), ABD'li bilgisayar bilimleri profesörüdür. Ağustos 2006'da kendisine pankreas kanseri teşhisi kondu ve yoğun bir kemoterapi ve tedavi programına girdi. Bir süre sonra kanserin vücuda yayıldığı fark edildi ve artık ölümcül bir durumda olduğu söylendi. Bundan sonra Pausch, karısı ve 3 çocuğu ile daha çok vakit geçirebilmek için hayatını biraz daha uzatabilecek tedavilere ağırlık verdi. Ayrıca çocuklarına bir miras olarak bırakabileceği tek şeyin en iyi yapabildiği şey olan bir konuşma olabileceğini düşünerek en son çıktığı semineri bu amaçla verip bir de "The Last Lecture" Son Konuşma adında kitap hazırladı. 25 Temmuz 2008'de, aile evinde hayatını kaybetti.

https://tr.wikipedia.org/wiki/Randy_Pausch

Son konuşmasın dinlenmesi tavsiye edilir.

son konuşma adlı kitabını bir günde bitirdim. onlarca cümlenin altını çizerek ya da bir çok sayfayı sonra yeniden okumak için köşesini kıvırarak.
bence ders kitabı olmalı. ama okullarda değil. iş hayatına atılmış, ömrünün yarısını çoktan devirmiş çalışanlara okutulmalı iş yerlerinde.
hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşayanlara
sevdiklerine zaman ayırmak dururken bunu hep bir bahane ile erteleyenlere
çocukları ile vakit geçirmeyenlere
daha fazla para kazanmak için hayatını ve kendi değerini unutanlara...

mekanı cennettir büyük ihtimalle..

kitaptan bir sözle bitirelim,
. tuğla duvarlar, yeterince çok istemeyen insanları durdurmak için var. diğer insanların ise durmamaları için oradalar.