otogar vedalaşmaları

En sevmediğimdir.

Bazen ayrılığa gidecek bir yolun başlagıç yeridir.

sevgilinin okulu biter ve gider. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

asker gidecek geri gelecek.

en sevmediğim vedalaşmalardır. araya giren her kilometre aynı zamanda size de girer.

insana inceden koyan vedalaşmalardır. Otogara gelene kadar o insanla ayrılacağını bilirsin ama o son an otobüsün geldiği o dakika olayın ciddiyetini anlıyor insan. Kısa bir vedalaşmanın ardından her şey normal tıkırında devam eder. Otobüsler gelir insanlar biner, otobüsler gelir insanlar iner. Can sıkıcı bir şekilde rutin devam eder, sen üzüldüğünle kalırsın.

ciğer yakar, böyle son sarılmadan sonra bir daha ayrılmak istemezsin, istemeye istemeye ayrılırsın, o otobüs hareket edenene kadar gözlerini o'ndan alamazsın ya hani..

anam, anam..

edit:yaşanmamış, analiz edilmiş hali aktarılmıştır.

böyle bi aradaki mesafeyi sıfırlamalar,kazık yutmuş gibi sabitlenip hareketsiz göz göze bakmalar, iki taraftan çocukça iki elle tutuşmalar filan.

Çok zordur. Hele de otobüse binen sizseniz o şehri bile kıskanırsınız. Sevdiginizi o sizden daha çok görecektir.

Ah o izmir otogarının dili olsa da konuşsa...

tren garında uğurlamanın hüzün katsayısı buraya kıyasla daha fazladır. hele ki limandan gemi ile uğurlamak adeta yas tutturur.