nog

XVI. yüzyılda doğmuş,klasik soylular tiyatrosu.ana ilkeleri Zeami motokiyo'nun yazdığı (1423)kadenşo adlı eserde toplanmış.beş türü var:

a)tanrıların oynadığı şinto öyküleri;
b)Kahramanlık (samuray) öyküleri;
c)kadınların aşk acılarını canlandıran öyküler;
d)aklını yitirmiş kadın
e)kötü ruh öyküleri,gibi

japon tiyatrolarının en aristokrat olanıdır.Noğ'un kendine özgü bir maske dağarcığı ve anlatım dili vardır.sözgelişi,

*tek bir adım atmak,yolculuktur.
*elin yukarı kalkması,üzüntü
*baş ve yüzün doğrulması,sevinç
*ellerin birbirine bağlanması aşk gibi romantik bir duygu
*ellerin ovuşturulması,kaygı
*elin kalçaya vurulması,anladım(çaktım)demektir.

Özel noğ dilini bilmeden oyunu izlemek olanak dışıdır.bu simgeleri bilenlerin oyunu izlemesi ise sabır isteyen bir sınavdır.

güzel yaratıcı simgeleri vardır:

Kimono'nun dürülmesi giysi sahibinin öldüğünü,giysi sağ kolunun yırtılması sahibinin dövüşe ve sanata hazır olduğunu anlatır.simgesel araçların en güçlüsü ogi*dir.sanatçının elinde o açılır katlanır kağıt,doğan Ay'ı,batan Güneşi,rüsgardan savrulan güz * yapraklarını,,kar tanesinin uçuşunu,kuşu, kelebeği,gelmiş bir mektubu, mektuptaki iyi ya da kötü haberleri bile anlatabilir. Yelpaze, yazarın elinde bir fırça, savaşçının elinde bir kılıç;Budacı keşişin elinde sevgi ve bilgelik simgesi olur.