namus

Bir Sezen Aksu şarkısı ve ümit yaşar oğuzcan şiiri.

Beste: Arto Tunçboyacı

Aradım yıllardır seni her yerde
Bir türlü karşıma çıkmadın namus
Nihayet bir yerde rastladım ama
Utançtan yüzüme bakmadın namus

Yaklaşıp yanına dedim nerdesin
Dedin ki yorulma, gelmiyor sesin
Gayretleri boşa gitti herkesin
Kimseyi yanına sokmadın namus

Fazilet dediğin meğer masalmış
Namuslu görünmek kimlere kalmış
Zenginmiş, fakirmiş, halkmış, kralmış
Gördüm ki kimseyi takmadın namus

Hadi yandan
Hadi hadi yandan

Ben senden ne saray, ne ev istedim
Seni sevenleri sen sev istedim
Kıvılcım aradım, alev istedim
Bir tek mumu bile yakmadın namus

Azizken gözümde sudan ekmekten
Yoruldum uslu dur yapma demekten
Yüzyıllardır namussuzluk etmekten
Bir türlü uslanıp bıkmadın namus

Hadi yandan
Hadi hadi yandan

Su an sözlükte tatile çıkmış kavramdır.

Namus, kişinin kendine ve başkalarına karşı sorumluluklarına sadakatidir. Hem kendine hem de topluma zarar vermekten sakınmak, başkalarının hakkına, bedenine, hayatına ve onuruna saygı göstermektir.

En nefret ettiğim kavramdır.

Kendisinde olmayana ağır gelir.

gavatlığa giriş 101 diğer sınıfta kaldı yanlış geldin.
iyi ki karın yok her gün ne paylaştın diye sana bakmaya gelcekmişiz.

ya derin bir toplumsal eleştirinin ilk harfidir ya da görükle'de bir kafede otururken telefona damlayan çay damlasının esidir. tanımı yaptıktan sonra gelen o "başlığı açıp kaçan yazar" gizemi...

daha çok yoksun olanların dilinde paralanan sözcük.

içi pipi ve kukuyla boşaltılmış kavram. Yalan söylememek, hırsızlık yapmamak, dolandırıcı olmamak falan, bunlar hep namus işi. Kimin kimle seviştiği geri kalmış toplumlarda o kadar büyük problem ki, geri kalan her şey sıradan ve sorun olmaktan çok uzak. Sevişemeyen herkes, sevişen herkese öyle düşman ki, namusuna dil uzatıyor. Yaptığının da bir namussuzluk türü olduğunu fark da etmiyor.