kynodontas

işte nasıl artık kıyamete ve/veya dünyanın sonuna geldiğimizin göstergesi bi film bu. müthiş salakça bi şey. gerçi bu filmden daha boktan filmler var ama şimdi rastlayınca buna yazmak nasip oldu.

film çekmek felaket ucuz bi şey oldu. ha zaten avangart efendime söyleyim elitist/sanat sineması (ki bunların arasına eşittir koysan sırıtmaz zira ayıramazsın bile anasını satim) kökten gelen ideasıyla bunu benimsiyor. tabi kendilerine boktan sinemacılar demiyorlar o ayrı.

bir haneke, bir dünyanın en mal insanlarından kübrik hep bunları yapıp ekmeğini yedi; eleştirdiği şeyi maksimize ederek bunun filimini çekmek. son zamanlardaki örneklerdinden bir de sirbski film (böyle miydi orijinali?) var. işleyişi az buçuk hoşuma gitmişti gerçi sırp'ın. bir de beyin eritircesine hayvan gibi bi ironi var ki bu filmleri el üstünde tutan, fanatiği olan, ne bileyim kült falan ilan eden insanlar elit; hadi o da olmadı kendilerini "üstinsan" gören plastik adamlar. haneke boktan şekilde "elitistlerin a.q." diyor, burjuva olsun, fularlı toz pembeler olsun ayakta alkışlıyor. cehennemin ve/veya kıyametin bu şekildeki bi tasviri kimin aklına gelirdi ki?

ahaha dur aklıma geldi yine bijita q mu ne vardı bi de visitor q olması lazım, bak o da böyle. hayır misal aşağı yukarı senin yolundan giden başka adamlar da var ve yaptıkları filmler efsane senin filmlerin yanında.

aç bi transpotting izle
aç bi requiem for a dream izle

çok daha sanatsal filmler lan bunlar. hayır müzik kullandı diye mi boktan görüyosun bu filmleri? yapay diye mi boktan görüyosun? ulan sen olan şeyi kendi fantezinle birleştirip bok gibi filmler yapıyosun da diğerlerine nasıl bok atıyosun?

ahahaha bak mesela truman show şu gerizekalı yönetmenlerin yapmak isteyip de hayatta yapamayacağı şeyleri yaptı. sana versek konuyu yine böyle oldboy'un başından arak bi 4 duvar yaparsın, ne bileyim bi tane sabit gizli kameramsı bi şey koyarsın. filmin ortalarına doğru seyirciyle birlikte mide ülserine yakalanan filmin kahramanının vücuduna jilet attırırsın... çünkü böyle sert sert hareketleri dünyalar sıkıcısı biçimde vereceksin ki mal izleyici de buna hayvan kadar anlam yükleyecek, hiç kimse de çıkıp demeyecek ki "lan bu gerizekalı ne yapmış böyle".

eleştirdiğin şeyi filme çekerken eleştirdiğin şeyi çok sert bi biçimde kullanmak ve yönetmenlik titrinin önüne "sarsıcı" sıfatını kondurmak dünyanın en kolay işi. çıkıp itiraf edin lan yıllarca zeka geriliğimizi bu beş para etmez filmlerle gölgelemeye çalıştık deyin. birçok mal da bunu yedi deyin. yapın bunu ulan, işte o zaman gerçekten eleştirmiş olacaksın şu kokuşmuş dünyanın, şu kokuşmuş sanatın kokuşma nedenlerini.

sen de o nedenlerden birisin, başka bir şey değil.

son dönemde izlediğim en iyi film.

lakin bu filmin "en iyi yabancı film" dalında oscar'a aday gösterilmesi filme edilmiş en ağır küfürdür.

akademide bu filme ödül verecek göt var mı bilemiyorum ama çoğu insan bu filmin yarısında çıkar/kapatır bundan eminim. çok deneysel, çok özgün, kimi sahneleriyle unutulmaz bir film olmuş. film o kadar dokunuyor, öyle diken saplıyor ki bitince nefret dolu oluyorsunuz. filmi beğenseniz de o rahatsız ediciliği sebebiyle mesafeli yorumlar/değerlendirmeler/oylamalar yapıyorsunuz.

kimileri yunanistan bile oscara aday diye adamları küçümsemiş ama bu filme ve sonrasında bizim sinemamıza bakınca aradaki farkı kavrıyorsunuz. bu kadar dar alanda film üreten bir sektörümüz olduğu sürece gelmez hocular o adaylıklar.

Yorgos Lanthimos'ın yönetmenliğini yaptığı 2009 yapımı yunan filmi. çocuklarını evde hapseden ve onlara bu yaptıkları çok normalmiş gibi davranan bir çiftin öyküsü. 11 ayrı festivalden ödüle sahip.