kainitler

selam uludağ sözlük hapishanesinin zavallı sakinleri, bugün size biraz gnostik dünyanın en arıza damarlarından biri olan kainitler (bkz: cainites) mevzusunu anlatmaya geldim. hani şu elinizdeki steril ahlak kitaplarında katil kabil diye anlatılan hikaye var ya, adamlar meseleye çok başka bir boyuttan bakıyor. adamların mottosu şuna benziyor: cinayet mi? hayır tatlım, sadece bir ruhu o ağır, terleyen, acıkan ve yaşlanan et yığınından özgürleştiriyoruz. yani bu heriflere göre ölmek, o ilahi kıvılcımın (bkz: pneuma) ait olduğu yere, ışığın asıl kaynağına (bkz: pleroma) geri dönmesi demek.

bu inanç sistemine göre kain (bkz: kabil), aslında bu evreni yaratan ve bizi etten kemikten zindanlara tıkan o kusurlu, kıskanç ve cahil tanrıya (bkz: demiurgos) yaniyaldabaoth'a ilk başkaldıranbilge kişidir. adamlar kabil'in o meşhur darbesini, demiurgos'un o pısırık ve itaatkar favorisi habil'in sahte kutsallığını yerle bir eden kozmik bir tokat olarak görüyorlar. yani kabil aslında bu maddi hapishanenin duvarına ilk tekmeyi atan kişi. sadece kabil de değil; tarihin tüm o lanetli çocukları, (bkz: esav), (bkz: korah) ya da (bkz: sodom halkı) falan kainitlere göre aslında bu kozmik illüzyonu yırtıp atmaya çalışan birer uyanış hücresi.

olay sadece kötüleri sevmek değil, gnostik bağlamda bu dünyanın zaten ontolojik bir hata olduğuna inanmaları. bu yüzden sistemin yasalarına uymak köleliği pekiştirir diyorlar (bkz: antinomianizm). yani senin günahdediğin şey, adamlar için gardiyanın koyduğu kuralı çiğnemek, bir nevi spiritüel özgürlük eylemi. (bkz: yahuda incili) de bu noktada en büyük dayanakları. kainitlere göre yahuda, isa'yı ele veren bir hain değil, aksine isa'nın ricasıyla onu bu bedensel hapishaneden (bkz: soma sema) kurtaracak cesarete sahip yegane müriddi. yani adamlar ihanetkavramını bile kutsal bir görev olarak yeniden paketlemişler.

kısacası her bir kainit, kendini gizli bir gnosistaşıyıcısı olarak görüyor. (bkz: irenaeus) gibi kilise babaları bu adamları sapkın ilan edip hakkınızda bunlar ayinlerde neler yapıyorlar bir bilseniz diye korku hikayeleri anlatsa da, adamların asıl derdi madde dünyasının konforundan çıkıp o karanlık ışığı bulmak. ruhun tam manasıyla özgürleşmesi için bedenin ve kuralların yıkılması gerektiğini savunan, (bkz: arkontlar) arasından süzülüp ışığa ulaşmayı hedefleyen, tarihsel olarak oldukça radikal bir koldur kendileri.

işin asıl tantanalı kısmı ise bu arkadaşların her şeyi deneyimleme takıntısı. antik kaynaklarda bu heriflerin tacizci, tecavüzcüveya her türlü sapkınlığa batmış tipler olduğu anlatılır durur. felsefeye göre, ruhun bu dünyadan tam kurtulması için her türlü insani deneyimi iyiyi de kötüyü de tüketip bitirmesi gerekiyormuş. hani (bkz: faruk abi götten olmaz) tadında her türlü sınırı spiritüelzorunluluk diye zorladıkları söylenir ama bunların çoğu muhtemelen rakipleri olan kilise babalarının uydurduğu safsatalardır. ha, aralarında gerçekten madem bu dünya yalan, o zaman yardırıyoruz diyip sapıtan ve tehlikeli hale gelen uç kollar olmuştur elbet ama bu kafayla zaten çok uzun ömürlü hayatta kalamamışlar, sistem onları bir şekilde yok etmiş. yine de arkalarında gnostik tarihin en merak uyandırıcı ve en radikal karanlık aydınlanma mirasını bırakmışlardır.
(bkz: sophia nın düşüşü) (bkz: monad) (bkz: sol el yolu) (bkz: abyssal enlightenment)