istanbul

"Tamam, türkiye nin en büyük, en gelişmiş şehri falan ama o kadar da değil be kardeşim" diyerek hızlı bir giriş yapıyorum; sana ulusal Tv, gazete, dergi gibi yayın organlarının çalışanlarının çoğunlukla Istanbul da yaşaması nın bursa ya yansımasından bahsedicem sayın okurum.

Anlamıyorum ben şimdi; türkiye cumhuriyeti devletinin vatandaşı olan her insanın istanbulu semt semt, cadde cadde bilmesi mi gerekiyor. Bakıyorum bir dergiye veya gazeteye, işte son sayfalara doğru bir okur mektubu:

--spoiler--

"merhaba x gazetesi,

geçenlerde yine arkadaşlarla toplanmışız, bir baseball maçı yapalım dedik ki o da ne! baseball topumuz belediyenin açtığı kanalizasyon çukuruna düştü. Neyse efendim indik kanalizasyona. Ama bir görseniz nasıl pis kokuyor içerisi, kanalizasyon demeye bin şahit ister falan filan biz bu hükümetten hiç memnun değiliz falan filan"

gönderen: ahmet bilmemne / teşvikiye

--spoiler--

bana ne kardeşim ben bilmek zorunda mıyım Istanbul da teşvikiye diye bir semt olduğunu(belki de semt değildir, ilçe falandır halan bilmiyom tam olarak). Sen biliyo musun bursa daki ihsaniye'yi yıldırım'ı, görükle'yi? Yaz "Istanbul" diye güzelce, kimse rahatsız olmasın.

Burdan değerli türk basınına, türk medyasına sesleniyorum: türkiye de istanbul dışında pek çok şehir, ilçe, kasaba, köy var. kalabalıksınız diye ne bu havalar falan!

(bkz: orhan pamuk akıllı olsun)**

Işıklar söndüğünde para kazanmak için fahişelerin,
Boş sokaklarında çıplak ayaklarıyla kimsesizlerin,
On binlerce evlerin içinde, bir garip hayatların yaşandığı,
Sabahları vapurların, geceleri taksilerin çalıştığı,
Gün içinde defalarca camilerden ezan seslerinin yükseldiği,
Karanlık çöktüğü vakit ışıl ışıl olan köprülerin var olduğu,
içinde her tür yaşamı barındıran yaşlı şehirdir.

insana yaşadıgını hissettiren şehir. dünyadaki başka hiçbir şehire degiştirmeyecegim şehir. iyi ki varsın istanbul.

güzel suretiyle değil,zıtlığı sunan portresiyle hayranlık uyandıran güzide şehir..bir yanda masmavi boğaz,olağanüstü camiler,üzerine anlatılan efsanevi hikayeler ve yaşamaya özendiren uzaklara sıralanmış evlerin sevimli ve kırmızı çatıları..diğer yanda herkesin acelesi olduğu,kirli dar ve yılankavi sokaklar,arasında durmaktan bıkmış gibi görünen evler..binbir suretine aynı daire içinden bakıldığında cezbedici ve çirkin görünür..gösterişin kültür genlerimizden biri haline geldiğini düşündürmeye başlar halde binaların caddeye bakan tarafı boyalı,arka tarafı ise sıvanmamış haldedir..bu dairenin minik değişkenli açılarıyla çehresi büyük değişkenlik gösterir..elif şafak'ın tasviri gibi martılarla ilintisi yüksektir..martılar da şaşırtıcı ölçüde karmaşık kuşlardır,ya da fazlasıyla basit..çelişkilerle doludurlar..tek başlarına süzülürler ama daima topluluklar oluştururlar;kaba bir hantallıkları ve çirkinlikleri vardır ama aynı zamanda kendilerine has asil bir zarafete sahiptirler..çöplerin arasında mideye indirebilecekleri bir şey aramak için çöp kutularının yanına indiklerinde çok aptal görünürler ama çatıların ya da kayaların üzerinde;hiç kıpırtısız,kendi tefekkürlerinin ağırlığı altında dalgın dalgın denize baktıklarında o bilgeliklerinin üzerine yoktur..ilk başta çığlıkları öyle irkilticidir ki insan asla alışamayacağını zanneder.üç gün sonra ses öyle olağanlaşmış,hayatın ve yaşıyor olmanın öylesine kesin bir kanıtı haline gelmiştir ki on dakikadan fazla duymadınız mı endişelenmeye başlarsınız.martıların sessizliğinde bir uğursuzluk,kıyamet alameti olduğunu zihnen olmasa da sezgilerle kavrayacak kadar bilgeleştirir istanbul insanı..istanbul'da önemli olan sokakların sizi götürdüğü yer değil,kendileridir..belki de bu yüzden bütün şehir orta yerde kesiliveren çıkmaz sokaklarla doludur..çığlık atanlar ise insanlar değil bunları işitmeye maruz kalan sokaklardır..tortu tortu keder ve katman katman neşe seslerinin karışımı sokakların çehresine zıtlık imajı iliştirmiştir..kahin delphi'nin körler ülkesi tanımlaması ile karşısına kurulan ve zamanla körler ülkesini yutan istanbul zıtlık zırhına bürünmüştür..burada her ses itirazını içinde barındıran bir yankıyla karşılanır..

evlatlarım, gördüğüm kadarıyle istanbul sizi hapsetmiş, hayallerinizi harap etmiş, sonra da bitmiş evladım bu aşk. fekat, istanbul şehri için evveliyattan beri büyük adamlar "orospu gibidir" benzetmesi yaparlar, bilirsiniz.

ve tabi, ben de neandertal hocanız olarakten son büyük türk büyüğü olduğumdan kelli, ben de bu lafı şeyettim yani, yani geliştirdim: "istanbul şehri orospuya sevdalanmak gibidir. evlenip evinin kadını yapamazsın, eşraf kınar; terkedip gidemezsin, yüreğin asla elvermez."

o sebepten istanbul size bir şans daha verecektir evlatlarım, bekleyiniz ve bayinizden ısrarla isteyiniz...

günden güne çekilmez hale gelen şehir. moron insanların maalesef kendileri gibi moronlaştırmaya başladıkları kent.

tevfik fikret amcamızın sis şiirinde or.spu dediği şehirdir. bu şiirden sonra yahya kemal de o şairin sisinde diyerek tvfik fikret'e giydirmiştir.

istanbul ile ilgili yazmam gerekirse ,iki nokta üst üste.

iki istanbul vardır.

birisi benim istanbul'um.

yani yoldan geçen herkesi öpebileceğin istanbul.
diğeri .. o da benim istanbul'um.

yani yoldan geçen herkesten nefret edebileceğin istanbul.

ortaya gel, topaç gibi dön yavrum, stres at.

(bkz: istanbul ışık ışık)

içimden geçtiği anda sol frame de beliren güzel şehir. aynı zamanda şahane bir levent yüksel şarkısı;

Tüketilmiş yaşanmamış
Hediyelik hayatlar, ah bu evler,
Pencereler, bu kapılar, sokaklar
Hüzün gibi, sevinç gibi,
Eskitilmiş zamanlar
Yarim istanbul gel öpeyim gerdanından

yan yatmış bir kadındır istanbul
başı denize yaslı
milyon koca eskitmiş bir şen dul
bitirememiş bu faslı

her gece başka koyunda
her sabah başka bir ten
o galiptir her oyunda
odur istediği an bitiren

istanbul altısında bir çocuk
iskelede martı kovalar
istanbul ellisinde bir adam
elleri tütün kokar

istanbul bir şiir
başı sonu olmayan
tuhaf, vehimli bir sihir
gözde vadesi dolmayan

çalkalanan suyu
çığlıklarla uzuyor, dipsiz
istanbul, kapkara kuyu
içinde insanlar, sahipsiz...

kuyuda saipsiz

( 8 ocak 2009 istanburuşuk 23:00 )

(bkz: istanbul u dünya anlatamamış ben nasıl anlatayım)

Fethedildiğine değecek güzellikte,en çok özlenen eşsiz şehir..

bazılarının sevmediği, ama gece hayatı bir başka olan şehir. nerede var bir cahide, bir black, bir sapphire. istanbul geceleri bir başkadır. tabi herkese değil.

Avrupa ile Asyayı içinde barındıran, kelime olarak tek; ama içinde bir çok şeyi barındıran,insanın şairaneliğini ortaya çıkaran şahane bi havası olan şehirdir yeditepeli istanbul!

-Xtanbul: Manisa'da gidilmesi gerektiğini düşündüğüm,club sandviçini ve ızgara tavuğunu tavsiye ettğim,adı istanbuldan esinlenilerek konulan,tarihi dokuyla modernize edilmiş tek güzel mekandır.

daha iyisi olana kadar bununla idare edilesidir.yaşadığım,güzel şehirdir.

şu an bulunduğum otel odasından havasını solumaya çalıştığım güzel kent.

sultanahmet köftesinden eski tadı alamadığımı fark ettiğim an kaçıp gitmek istediğim kent.

başlangıçların ve bitişlerin şehri...geniş ahengiyle insanların rüyalarını süsleyen ama onları içindeki dar sokaklarda yutan şehr-i destan...

hiç görmeyenler için;
bu kadar nefret etmeyeceğin ama bi' o kadarda seveceğin yer.

12.697.164 nüfusa sahip türkiye'nin en kalabalık ili.

şu an bir masal ülkesi görünümündeki şehir. şehir üstüne çöken sisin, akşamın yeni yeni yanmaya başlayan ışıklarıyla dansı mutlaka seyredilmeli.

ayrılması imkansız olan keşmekeşine rağmen dunyanın en sevilesi şehirlerindendir.

belediye otobüsünde uyuya kalmanız halinde uyandığınızda kendinize "hangi kıtadayım lan?" sorusunu sorabileceğiniz, 6 tarafı sularla çevrili pahalı mekan.*

cennetteyken de kullağına martı sesleri gelecek sonra icinde bir şehir özlemi
adı: istanbul.