inkar paradoksu

neyi inkar ettiğine göre değişebilen paradoks.
(bkz: ben bu anı bir yerden hatırlıyorum)

allah ın varlığını inkar eden insanların içerisinde oldukları zannedilen paradoks.

bir ateistin veya allah ı inkar eden birisinin düşüncesi aşağıdadır.

fikir:
tanrı yoktur diyen insan(inanmadığı için kavram tanrı olmalı), ölünce eğer tanrıyla karşılaşırsa aynı inkarı orada da sürdürebilir. "dünya hayatı boyunca sana inanmadım sana burada da inanmıyorum çünkü gönderdiğin deliller yetersizdi, gönderdiğin peygamberler yanlıştı" vb cümleler kurarak öldükten sonra kendimi savunabilirim düşüncesiyle hareket edebilir.

işte bu yukarıdaki fikir çoğu ateistin dile getirdiği bir fikirdir. dikkat edilirse ortada bir paradoks oluşuyor, tanrı insana kendisine inanması için dünya hayatı sunuyor, kul inanmıyor ve ölünce de yetersizdin diyor.

yanılgı:
bu paradoksun oluşmasındaki temel husus 'unutmak' tır. allah insanları kalubela denilen zaman diliminde yarattı. yani kıyamet kopuncaya dek dogacak tüm insanları bir defalığına yaratıp onlara sordu, "ben sizin rabbiniz miyim?" hepsi cevap verdi "evet öylesin"

yukarıdaki hadise kuran da anlatılmaktadır.

peki ne oldu da bu insan ilk başta allah ı kabul edip, dünya hayatını yaşadıktan sonra hayır sen yetersizdin diyerek inkara kalkıştı.

işte temel sorun unutmak burada ortaya çıkmakta. insan bu sözü verdikten sonra dünya hayatına gönderilmiştir, ve bu çok kısa bir zaman dilimiyle gerçekleşir. yani dünya hayatı biz allah a "evet sen bizim rabbimizsin" sözünü verdikten hemen sonra başlar ve çok kısa bir süre içerisinde biter, kendimizi o sözü verdiğimiz yerde tekrar buluruz. bunun anlamı önce tanrıya "evet sen bizim rabbimizsin" deyip, birkaç saniye sonra (ki dünya hayatı bir kaç saniyedir) hayır sen gerçek değilsin demektir, işte insan o sözü verdiği anı hatırlamadığı için öldükten sonra tanrıyla karşılaşırsa rahat rahat "sen yetersizdin ben sana hala inanmıyorum" diyebileceğini zanneder. eğer o gün allah a "ben sana inanmıyorum" denilseydi, ki belki diyenler olmuştur, onlar tekrar ebediyen yokluğa gönderilip inananlar hesaba çekilirdi. yani varolan insanların tamamı allah ın varlığını kabul etmiş, şuan bunu ispat etme içerisindedirler.