hayattir

Zor günlerdir. Sabah uyandığınla başlar herşey. Gözlerinin açılmasıyla hayattır önünde ki.Peki böyle midir aslında? Hayat;sofrana gelen bir yemek midir? Birileri hayatı yapar, sofrana koyar ve sana sadece tuzunu biberini ilave etmek mi kalır? Afiyetle yer misin sonra?Ve bu senin midir artık…?
Böyle değildir. Böyle olmasını istemiyoruz ki böyle olsun? Nedir peki? Hayat bir yemekse eğer ki,o yemeğin her tanesinde her kademesinde kendi emeğin olmalıdır ki o senin olsun, sana ait olsun.Her tutamında sevgi olmalı, aşkla karılmalı malzemeler. doğal olmalı sen olmalı içinde ki her şey ki yemeğinde sana benzesin. Başka yemeklere benzemesin ama.Özenti olmasın filancanın yemeğine. Senin sofrana senin yemeğin yaraşır.
Ve sana benzemeye başladığı andır mutluluk. Kötü de olsa o senin emeğindir;yemeğindir. işte yaşamda tıpkı bunun gibidir;emeklerinin yemek olarak gelmesi. Ziyafetlerin büyüğü budur. Kimse ben yaptım diyemez sana başkası seçmemiştir senin malzemelerini, böylece başkasına benzemez böylece senden, senin olur.