haset etmek

insanı boşta ve huzursuz bırakır. Bir hadiste,

Ateşin odunu yakıp bitirmesi gibi haset de iyilikleri mahveder.

Denilir.

Bu benim kendimde keşfettiğim sonra da varlığını kabul ettiğim bir olgu. Uzun yıllar kendimi hep bir şeylerde "çok iyi" sandım. Bazı şeylerde de çok iyiydim doğru. Ancak potansiyelimi gerçekleştirmekte ilgili problemlerim vardı. Kendi potansiyelimi gerçekleştirmediğim için de bu "aman o ne anlar şiirden?" "Aman falanca da mı kitap çıkarmış amk? "Yahu bu, bu kadar parayı kazanacak ne yapmış" minvalindeki hasetlikler yüreğimi ele geçirdi. Şimdi bununla savaşıyorum. Kaybedersem de hasetliğiyle mücadele etmiş haset bir ibne olarak ölürüm. *