güzel yaşamak

Kesinlikle dunyada boyle bi tanim vardir.

Hayatini guzel yasayan, dolu dolu tamamen bu hayatta yapilabilecek her seyi yapabilen, guzel dostlar biriktirebilmis ve sansliysa kendine uygun olan kisiyi de bulmus insanlar var bu dunyada.

Biz mi? Hala bok gibi yasiyoruz ya biz. Bizi siktir et.

söyle sevda içinde türkümüzü--fazıl hüsnü dağlarca

Söyle sevda içinde türkümüzü
Aç bembeyaz bir yelken
Neden herkes güzel olmaz
Yaşamak bu kadar güzelken?

insan dallarla, bulutlarla bir,
Aynı maviliklerden geçmiştir
insan nasıl ölebilir
Yaşamak bu kadar güzelken?

görsel

Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela, yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani bütün işin gücün yaşamak olacak. Yaşamayı ciddiye alacaksın, yani o derecede, öylesine ki, mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, yahut kocaman gözlüklerin, beyaz gömleğinle bir laboratuvarda          insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,                       
  hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,                        
hem de en güzel en gerçek şeyin                                       yaşamak olduğunu bildiğin halde. Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,    
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,                                       yaşamak yanı ağır bastığından.    

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız, yani, beyaz masadan,             
  bir daha kalkmamak ihtimali de var. Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına, hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden, yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz               
en son ajans haberlerini. Diyelim ki, dövüşülmeye deşer bir şeyler için,  
diyelim ki, cephedeyiz. Daha orda ilk hücumda, daha o gün           
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün. Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,      
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz                        
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu. Diyelim ki hapisteyiz, yaşımız da elliye yakın, daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının. Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız, insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla                                    
yani, duvarın ardındaki dışarıyla. Yani, nasıl ve nerede olursak olalım         
  hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...                                                                      
Bu dünya soğuyacak, yıldızların arasında bir yıldız,                       
hem de en ufacıklarından, mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,                        yani bu koskocaman dünyamız. Bu dünya soğuyacak günün birinde, hatta bir buz yığını yahut ölü bir bulut gibi de değil, boş bir ceviz gibi yuvarlanacak                       
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız. Şimdiden çekilecek acısı bunun, duyulacak mahzunluğu şimdiden. Böylesine sevilecek bu dünya

"Yaşadım" diyebilmen için...

Nazım HiKMET