gülümsüyorum

orhan veli kanık 'ın gülümseten şiiri.

sokakta giderken,kendi kendime
gülümsediğimin farkına vardığım anlarda
insanların beni deli zannedeceğini düşünüp
gülümsüyorum...

-acıklı dizelerin, "yazarını tüküren" dürüstlüğünde
-kompleksli insanları hoşgördüğümde sinir krizi geçirmelerine
-ortama yeni gelen biri masaya x5 inin anahtarını attığında...
-iki sevgiliyi gerçekten mutlu el ele gördüğümde...
-menfaate dayalı dostları ve sevgilileri yan yana gördüğümde...
-bütün çabalarima rağmen haksızlığa uğrayıp kaybettiğimde...
-kaybettiğimde...
-kazandığımda...
-adam ettiğim insanlar bana akıl vermeye kalktığında...
-bir sokak çocuguna, bir sokak kedisine, yardıma muhtaç insana ufacık bir yardımım dokunduğunda...
-yalan söylediğini anlayıp, mahçup olmasın diye anladığımı belli etmediğim yalancıları dinlerken...
-her asilendiğimde hala amatör olduğumu görmemde...
ve aklıma gelmeyen daha bir çok şeye gülümsüyorum

gülümsemek, büyüdükçe küçülmeyi, yükseldikçe eğilmeyi, fazlalaştıkça azalmayı ögrenebilmis insanlar için çok önemlidir. anlamı ögrenmis olana tekrar anlatılamaz, ögrenmemis olan birine ise ancak zaman ögretebilir.
ve gülümsüyorum;
her nefes alışımda, bir önceki nefes aldığım "an"a dönemeyeceğimi hatırladıkça.

"insanlar lale gibidir, güldükçe içinin siyahı çikar"
mevlana

"insanların gülüşleri kişiliklerini ele verir."
fyodor mihailoviç dostoyevski

-çaresiz gidişlere gülümsüyorum.

tek başına kaldıkça hatırlanan, hatırlandıkça gülünen orhan veli kanık mısraları.

Orhan veli kendinizi nasıl tanımlarsınız diye sorsaydı kendi şiiriyle kendimi anlatırdım.

"sokakta giderken, kendi kendime
gülümsediğimin farkına vardığım anlarda insanların beni deli zannedeceğini düşünüp
gülümsüyorum."