bugün

netflixte bi dizi mi izlesem, -ki oturup uzun bi şeyi izlemek konsunda büyük sıkıntılarım var- warzone mu girsem, -ki takımım yok yine herkesi vurup köpek gibi tek başıma ölücem- kitap mı okusam, -ki bu durumda okuduğum kısım kalbimi çok kırıyor amına koyim jack london- müzik mi dinlesem -ki bu da hali hazırda zaten sıkıldığım bir şey.

size bi şey diyeyim mi? bu hayatta ne bok yediysem -yükselirken ve düşetken- tümünü sıkıldığım için yaptım. hepsi bi imdat çığlığıydı sanırım. bütün o maceralar, bütün o yüksek doz, bütün o alkolizm, bütün o ilişkiler, bütün kavgalarım, bütün hayatımda sıkıntıma çare aradım.

askerlik hariç. komple bütün devirlerim bu. nasıl ki bu gece sıkılıyorum, hep sıkıldım. her eşyden.
zamanın yavaşlaması. bence artık paralel evrene geçmenin vakti geldi.
su icip mi cisimi yapsam yoksa cisimi yapip mi suyumu icsem...
gecenin derdi benimle galiba. hep mi keder, hep mi bi bilinmezlik, hep mi bi üzüntü be. resmen bu hayata keder,bilinmezlik ve üzüntü için gelmişim. insanlara derdimi anlatamıyorum, anlattıklarım da anlamıyorum.

geceye bir şarkı bırakıyorum buraya, Anlamıyorsun gönül derdin. kimin söylediğinin bi önemi yok.
Akıl sağlığımı nasıl koruyacağım problemi. Tam da bu geceye uygun bir problem.
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com