fakirlik

Fakirlikten 8 liralık sigara içiyor yavrucak.

(bkz: öğrencilik)

Gelen sesli mesajları dinleyememektir.

canima tak etti. biktim.

paralarla ismini yazmaya calisirken paralarin sadece isminin bas harfine yetmesidir.*

Fakirlik, evde ekmek yokken pasta yemektir.

kendisi yetmiyormuş gibi masrafı da çoktur: sigara, içki, vakit kaybı, karamsar ruh hâli vb vb.

Alışveriş yaptıktan sonra kasiyerin tutarları söylemesi üzerine satın alınan bazı şeyleri geri vermektir fakirlik.
Hoş bir şey degildir.

Edit:imla

şu aralar bazı sebeplerle en dibinde bulunduğum maddi durum. berbat bir şey.

kahrolsundur.

Durumun her ne olursa olsun şükür edilmelidir. Fakirlik zordur, fakat herşeyin bittiği anlamında gelmez. Zenginler gibi her istediği olmaz belki, fakat küçük şeylerle yetinen çok insan tanıyorum. Dünya gelip geçicidir. Nice padişahlar geldi geçti kaldımı zenginliği, öldüğünde götürüre bildimi malını mülkünü?
Nice zengin insanlar vardı. Bir günde iflas edip o Fakirlik dediği hayata dönen. Fakirlik Asla utanılacak birşey değildir. Ey iman edenler Allah'a şükür edin. Ölüm mutlaka yakındır. iman eden mümin kardeşlerim bunları zaten biliyor.

lanetli, buhranlara yol acabilecek durumdur.

zenginlerin yaşayamadığı ve bilmediği durum.
(bkz: siz fakirler varya siz fakirler)

Ananızı ağlatır.

fakirlik, klavye başında, internet ve bilgisayarı olanların yazamayacagi kadar zordur. sigarasizliktan yakinmak değil yiyecek bir lokma ekmege muhtaç olmaktır. mağazadan üç yerine iki parça kıyafet almak değil, giyecek bulamamaktir. fakir olmayan anlayamaz.

zamanında 4 kişinin cebinden toplam 1.75 lira çıkmasıdır. eee fakir adamın arkadaşları da fakir olur.

Yazarlarin genel durumu..

yanında içecek ne istersiniz sorusuna sadece su demek.

amele sümüğü gibi gözlere yapışan beladır.

(bkz: fakirizm)
hint felsefesidir aynı zamanda.

'Fakir ama gururluyum' cümlesinin boş oldugunu görmektir. Fakirsen gurur bazen sınırdışıdır..

online alışveriş sitelerinde fiyata göre bölümünü artan şeklinde ayarlamaktır.

fakirler bilir anasnı satıyım.

ziyan olmasın diye dondurma tabağını yalamak, çikolata kağıdının kalanını kemirmek gibi alışkanlıklar getirir.

aç aç bakmak değildir. o başka bir şey.

çok kötüdür.

hiç unutmuyorum, üniversiteye başladığım yıldı, ekim ya da kasım ayı olması lazım her neyse, kyk yurdunda kalıyordum ve henüz burs/kredi alamamıştım, o parayı yeni yıldan itibaren almaya başlayacaktım çünkü. bilenler bilir, aylık yurt ücretinin o ayın sonuna kadar yatmış olması gerek aksi takdirde yurttan çıkarırlar seni. her neyse, elimdeki harçlıkla ayın sonunu getirmeye çalışırken güya babam da yurt ücretimi ödeyecekti. 20 gün kadar geçti, ödenmedi o para. son 10 günlük döneme girince nerdeyse her gün babamı arayıp yurt parasını yatırıp yatırmadığını sormaya başladım, daha çok yeniydim ve inanılmaz bir stres kaplamıştı her yanımı. her telefonda babam "birkaç güne kadar yatıracağım" deyip durdu ve son 2 gün kaldığında halen yatırmamıştı. bu on günlük süre içinde parayı annemden de istemiştim, babamdan emin değilim, sen öder misin demiştim ve işleri bozuk olduğu için topu babama atmıştı. (anne ile baba ayrı, baba başkasıyla evli) o kadar çok korkmuştum ki, en son telefon ettiğimde babamla tartışmıştım. "madem ödeyemeyeceksin neden baştan söylemedin, bende de para yok, ne yapacağım şimdi ben, beni yurttan atacaklar"falan demiştim, o da bana "kızım evin kirasını verdim, x ablan (eşi) işten çıktı, hepsi benim omzumda. elektriğin günü geçmiş bik bik bik" bana kendi sorunlarını anlatmaya başlamıştı ve suratına kapatmıştım telefonu. ya beni boşvermişti ya da yetişememişti, bilmiyorum. neyse sonra beni annem aradı, yurt paranı yatırdım dedi. meğer babam aramış ve parayı onun yatırmasını istemiş. neredeyse ortada kalıyordum, bu olay bana maddi anlamda çok zorda olduğumu ve bana yardım edecek hiç kimsenin olmadığını kanıtlamıştı. o günden beri babamdan hiçbir şey istemem, başımın çaresine bakmayı öğrendim.

fakirlik buna benzer bişey işte.