ezel

--spoiler--
dayılar ölmez
--spoiler--

efsane bölümlerinden birini geride bıraktı. dayı ve ezel'in kenan birkan'ın adamlarıyla çarpıştığı sahneyi slow motion olarak izledik ve gördüğüm en iyi silahlı kavga sahnesiydi.

ve bir kabadayı'nın sonu.

--spoiler--
"insan yaşıyorken özgürdür"
--spoiler--

(bkz: hepimiz dayıyız)

mesele ölmek değil yeğen mesele harbi ne bu mesele*

senaristlere " dayı nasıl ölür lan " atarı yapılası dizi .

''kim kazanmış ki ben kazanayım bu şehri'' sözü beni benden almıştır.

bu azadı alma sahnesi abartı olabilir ama adamlar resmen sanat yapmış birader, kimse inkar etmesin. öyle vurdulu kırdılı, kanlı sahnelerden zevk alan bir insan değilim ama bu sahneyi bayıla bayıla izledim. ramizin öleceği ise bölüm başından beri belliydi zaten. çelik yelek olayına gelince ise selma öldüğünden beri zamanım doldu diyen dayının çelik yelek giyerek çatışmaya gitmesi saçma olurdu, bence.
sonuçta; bekliyoruz finali, merakla...

--spoiler--
insan yaşıyorken özgürdür...
--spoiler--

dayı ölmüştür, zaten dizinin bitmesine 8 bölüm kalmıştır toplamda.

bir önceki bölümde beni öldür diye yalvarırken kenan, öldürmeyen ramizin ölümü içimin yağlarını eritmiştir.

--spoiler--
bugünkü bölümünün sonuyla v for vendetta, The Boondock Saints gibi filmlere selam çakmıştır. kenan birkan'ın adamları'nın dayı-ezel ile çatışması ve sonra gelen dayı-ezel konuşması hem selamı çakmıştır hem de bizlere çakmıştır* gerçekten güzel yapmışlar. helal olsun. çok vurucu bir sondu.
dayı'nın ruhuna el fatiha!
--spoiler--

--spoiler--
"neden ölmüyorsun?" temmuz (dayı için) *
--spoiler--

--spoiler--
"insan yaşıyorken özgürdür" - dayı
--spoiler--

3 haftalık saçmalığın ardından efsane bir bölümle 'biz daha ölmedik, o kadar da ölmedik, bırakın lan' demiştir.

format bana kızmasın da adamlar senaryonun amına koymuşlar be. helal olsun.

av mevsimi filminde cem yılmaz'ın oynadığı idris karakteri'nin ölmesi,

gönülden bağlı olduğum ramiz dayının ölmesi...

türkiye senaryo anlayışında bir devrim yapmıştır. senaristleri kutlamak lazım.

bunu da yaz basın!

ramiz dayı ölürse dizi biter, o ölmez diyenlere istinaden; "çelik yelek" için "bunu beğenmedim yeğen" diyebilen dayıma ölürüm ulan ben. *
zorlasam, beni bırakın siz devam edin diyeceğim, dağıldım amk.

birkaç bölümlük durgunluktan sonra izlettikleri efsane bölümle senaristlerini kutlamamız gereken dizi.

dayı, sana da böyle ölüm yakışırdı..

arkadaş bir mafya dizisinde bu kadar ağlanmaz ki dedirtmiştir izleyicilerine bu hafta. gerek kenan'ın kızıyla karşılaşma sahneleri olsun, gerek o sırada kızın babasıyla konuşması olsun gerekse dayının ölüm* anları olsun... içim parçalandı resmen yeter hadi üzmeyin bizi daha fazla.

arkadaşlar dayı öldü. birlik ve beraberliğe en çok ihtiyacımız olan bu günlerde... neyse siktir et...

haftalardır mıymıntı bir halde geçen bölümlerin ardından ilaç gibi geldi, özellikle slow motionla çekilen çatışma sahnesi pek çok vurdulu kırdılı diziye 'hele siz bi durun' lafını da çaktı, ama şart mıydı be dayıya böle bi veda *, haftalardır senaristleri eleştiriyorduk, vur dedik adamlar öldürdü kardeşim.

birşey yazamıyorum. slow motion sahnesi arkada çalan müzik, v for vendetta ruhi bey. şoklardayım. birşey yazamıyorum. ramiz dayı'ya böyle ölüm yakışırdı diyebiliyorum. hastane köşelerinde değil "adi istanbul"a karşı sırtını duvara yaslamadan.

(bkz: klasik müzik eşliğinde silahlı çatışmaya girmek)

--spoiler--

dayı ile ezel malum yere geldiklerinde dayının atleti direk görünüyordu. aha dedim çekim hatası yaptılar. en son göt oldum tabii.. kenan da bunu gayet biliyordu ve gitmelerine izin verdi.

o değil de hakikaten müthiş bir bölümdü; özellikle dayının son sözleri... boğazım düğümlendi.

bu bölümün en çok dikkat çeken bir diğer tarafı da pek tabi çekimlerdi. bilenler bilir discovery channel'da time warp diye bir program var; bir an onu izliyorum sandım. kurşunlar, kan efektleri, boş mermi kovanları... her şey mükemmeldi.

ezel zaten türkiye'nin gelmiş geçmiş en iyi dizisiydi. bu sahneler ile çitasını inanılmaz artırdı.

haluk bilginer kızı ile buluşma sahnesinde oyunculuk dersi verdi. adam rolü yaşıyor arkadaş. bu arada kızı iyi bulmuşlar; yüz hatları benziyordu kenan a. aynı şekilde kenan imirzalıoğlu son sahneleri öyle bir oynadı ki, ben ağlayacaktım.

son söz: sen ne bahtsız kızmışsın be azad!

--spoiler--

(bkz: niye ölmüyorsun)

--spoiler--
ramiz'den rabia'ya: "ben hep gidiyorum, sen hep kalıyorsun... ama bir resmin bile yok benimle, rabia."
--spoiler--

içim çıktı ağlamaktan.

bu gece ki bölümünde ağır çekim sahneleri ile şehrin azizleri tadı vermiş dizidir.

ezel yetim kalmıştır. ramiz kuşkusuz ezel dizisini % 70 oranında tek başına götüren kabadayıydı. bir efsane göçüp gitti, ağladım lan.

finalde çalan müziği "ramiz'in mersiyesi" misali toygar ışıklı yeni bestelemiş. içim bi hoş. çok alışmış bünyem ramiz'e.