dil felsefesi

lisans öğrenimimde en fazla zorlandığım ama en çok zevk aldığım derstir. dört temel konuyu inceler. 1) anlamın doğası, 2) dilin kullanımı, 3) dilsel biliş (language cognition), 4) dil ve gerçeklik arasındaki ilişki. amerikalı düşünürlere göre bağımsız bir felsefe dalı iken avrupalı düşünürlere göre mantık alanının alt dalıdır.

dilin özü, anlamı, kökeni ve yapısının felsefî açıdan sorgulanması.

dilin varlık-yapısı ve bu varlık-yapısının başka varlık-alanıyla olan ilgisini, dilin hayatla olan bağlarını ve dilin insan için taşıdığı anlamlar üzerine araştırmalar yapan felsefe dalıdır.

kaynak: fesefe gen tere..

ilk aklıma gelen: (bkz: yalarım)

cümleler, son analizde kesin bir söyleyişle basit nesneleri göstermesi gereken ad bileşenleridir.

gerçeklik, dil ve fikir arasındaki bu resmetme ilişkisinin mümkün olabilmesi için, kolektif bir mantıksal şekle sahip olmaları gerekir.

ancak, bu mantıksal şekil elbette dünyada değildir, dolayısıyla dille resmedilemez.

benzer biçimde, moral değerler ve benliğin dünyayla ilişkisi de dille resmedilebilecek durumlar değildir.

bunlar, haklarında anlamlı hiçbir şeyin söylenemeyeceği ve karşılarında susmayı gerektiren fizikötesi konulardır.

(ulu insan wittgenstein'dan alıntıyla)