ben

Bir izah şarkısıdır.

Ben beş ay önce yüreğine düşen yangın.
Her gün büyüyen salgın, hep sokaklarda kaldım.
Hiçbiriniz görmediniz sürünürken beni,
Ben hayatın gerçeği varoşun ısınmayan evi.
Ben yırtık ayakkabı, ben aç yatan çocuk,
Ben ceza evinin duvarı, gel yüzünme konuş.
Arkamdan konuşursan adamlığın tartışılır,
Ben rüzgarın tersine yürüyen rutubetli koğuş.
Ben sevgiyle yazdığın bi' mektubun satırları.
Ben unutmak için içtiğin alkol gibi sakıncalı.
Ne kadar uzaksam bi o kadar da yakındayım
Ben pakette son sigaran masandaki rakı.

Sonrasında doğan bi şiddetin varsa kır kafayı
Bizim hikayenin yanında sizinki yaz masalı
Al kalemi eline sen uyduruktan yaz bakalım
Aşk'ı tarifiniz bi kafede yan masa mı?
Kasıldı vücudum, dişlerim kilitli.
iliklerimde soğuk kış günleri birikti.
Bi' gün de olsun yetim çocukları sevindir fuck
Sizin namusunuz benim çoraplarım delikti.
Özlemim yenilgim, gözlerim karanlık.
Üstümde hatıralar hep beraber yanardık.
Anılarda kaldık kardeş bi anlık.
Daldığın bu boşluktan da bi' an önce çık artık.

https://www.youtube.com/watch?v=8kLgS8SRgAM

normal insan. anlatacakları var ama dinlemezsen ne yapsın?

Ben

Ben, kimsesiz seyyahı, mechuller caddesinin;
Ben, yankısından kaçan çocuk, kendi sesinin.

Ben, sırtında taşıyan işlenmedik günahı;
Allah'ın körebesi, cinlerin padişahı.

Ben, usanmaz bekçisi, yolcu inmez hanların;
Ben, tükenmez ormanı, ısınmaz külhanların.

Ben kutup yelkenlisi, buz tutmuş kayalarda;
Öksüzün altın bahtı, yıldızdan mahyalarda.

Ben başı ağır gelmiş, boşlukta düşen fikir;
Benliğin dolabında, kör ve çilekeş beygir.

Ben, Allah diyenlerin boyunlarında vebal;
Ben bugünküne mazi, yarınkine istikbal.

Ben, ben, ben; haritada deniz görmüş, boğulmuş;
Dokuz köyün sahibi, dokuz köyden kovulmuş.

Hep ben, ayna ve hayal; hep ben, pervane ve mum;
Ölü ve Münker-Nekir; baş dönmesi uçurum...

Nfk
1939

Tekil zamir.

Ben kendimi mutlu edemezken, seni nasıl edebilirim ki be kızım...

Kimsenin düşlerinde ömrünü bana adamasını istemiyorum ben çünkü her ihtimalde de sonu kötü bitecek...

Kimse aramadı, aradım buldum.

burnumun ortasında bulunan küçük ve sinir bozucu nokta.

Evlenene kadardır. Sonra "biz" olur. Benle mutlu olamayan bizle mutsuz olur. Mutluyuz neticede.

Deliyim.

Çok çabuk sinirleniyorum. Bir gün evlenirsem asla eşimle kavga etmek istemiyorum demiştim ama böyle biri asla bunu yapamaz. Bir çocuk için anne babasının tartışması çok kötü... Belki de ben böyleyim. Ehdhd sulu göz. Bilmiyorum koca adam oldum ama hala üzülüyorum.

Senin zıttı. Egoist ağızların sık kullandığı...

birinci tekil sahsin, birinci tekil sahsa hitap sekli.

1- egoizm tanrisinin ismi.
2- birinci tekil sahis.

sol bileğimde bir tane mevcut.

Kendince en özel ve biricik, aslında 7 milyar tane daha olan.

Django Unchained da Monsieur Candie'ye, babasına ve babasının babasına hizmet eden yaşlı bir zenci. Ve zekadan nasibini almamıştır.

Yaşar usta.

Bir ben vardır benden içerideki o beni bulmaya çalışın. Bu dünyada geriye kalan her şey o beni bulma yolcuğunuzdaki birer oyun, bulmaca. Hayatta mantıksal olarak doğru olan şeyleri yapın, iç güdülerinizin size söylediklerini değil. Gerisi zaten kendiliğinden gelir.

Önümde saksıda olsa da bir limon ağacı var.
Portre çeker gibi bakış atıyorum ve evinden uzakta olan ekşi meyvenin gerçekliğinde kendi gerçekliğimi bulmaya çalışıyordum.
Bilinç altımın köklerine nüfuz eden yaşam tarzım çocuk odası kültürünü bir evin çatı katı balkonuna kadar taşımıştı.
Evinden uzakta kovboy edasında olsa da aslında uzaklarda bir evi olmayan adamın ruhuna iyi gelen yaşam alanını kendine benzetme konusunda hünerleri sonucunda yaşamak onun için adeta bir sanat eseri üretmek anlamındaydı.
Büyük hayallerimizi küçücük dağarcıklarımıza doldurup akıbeti belli olmayan kalp damar yollarımızda bata çıka akla giden yolda huzura varmak istiyorduk.
Ömrümüzün pilinin bittiğini kulağımıza fısıldadıklarında gökyüzüne yükselirken aşağıda ağaç olan hayellerimizi bu kadar yüksekten görebildiğimiz için kimsenin anlayamayacağı mutluluklar hissediyorduk.

persona'dan;

aynı anda bir ve aynı kişi kalmak mümkün müdür?

gariptir ben.

o , onlar olmamak. ben dışında yer alan hiçbir şey olmamak. içinden çıkamadığımız şey.

çoğul ben'lerden bahsedebilir miyiz? günler birbirini kovalarken, metroda, otobüste, yolda , orada, burada kendimize rastlıyor muyuz? bize ben'i gösterebilen bir şey var mıdır? yoksa binlerce ben'le karşılaşıyor muyuz zaten? milyonlarca olma olasılığı olan ben'in olduğu şey hem her şey hem de hiçbir şey midir? bu yüzden midir her farklı konuşma bağlamında, sosyal ortamda aynı mesele/problem 'e ilişkin farklı tepkiler/yanıtlar veriyoruz? ben'in bedeni belirlenmemiş ve belirlenmeyecek, her an her şey olabilecek ama yine de hiçbir şey olmaya devam edecek sonsuz ben'lerin hepsinin toplandığı yer midir? bu yüzden midir acaba, bazen canlı, mutluluğu seçen, gülümseyen ben olmak isterken bazense yeraltında olmak istemek. onca ben'de değişmeyen bir öz'den bahsedebilir miyiz? bahsedebilirsek ona nasıl ulaşabiliriz? " ben böyleyim" diyebileceğimiz tek an ölüm döşeğimiz midir?

Ben hayatta hiç bir şey için benim dememeyi öğrendim. Benim dediğim ne varsa hepsi geçici olarak emanet kalıcı değiller.

(bkz: ego)

Kötü olandır.

Birinci tekil kişi.
Jung'un arketiplerinden biri.

Mevlânâ'ya "aşk nedir?" demişler. "Ben ol da bil." demiş.

Ben; ben şimdi bir yandan kahvemi içip makalemi yazıyorken bir yandan da odadaki dağınıklığın içinde televizyon kumandası arıyorsam vizeler bitmiş ve eve gelmişimdir.