baba kokusu

(bkz: bobô kokusu)

akla güven, sıcaklık, özlem, gözyaşı, terkediliş, baba sevgisi gibi karmaşık duygular getiren koku.
on bir yıldır duymadığım, unuttuğum, özlediğim koku...

sırf ailem daha iyi yaşasın diye yağ kokar, pas kokar.

öldüğünde özlenilecek bir kokudur...

hasret kokan babalar. küçük yaşta babayı kaybetmiş kişinin hasret duyduğu kokudur. *

güven kokar...

ekmek kokar baba, butun gun ekmek kavgasında canını disine takıp mücadele etmis bedeniyle eve geldiginde hasret kokar baba, umut kokar evladının burnunda...

kimileri için "toprak kokusu"dur. belki buruktur ama mis kokar.

emek kokar...

tarif edilmeyen, özlenen, insanın içine çekebileceği en muhteşem kokulardan. diğeri ise;

(bkz: anne kokusu)*

eve gelir ayağı kokar, traş olur losyonu kokar, yastığına yatılır kafa-ter kombine halinde kokar, alet çantasını ister götürürsün sıcaktır hava terlemiştir koltuk altı kokar. ama en çok koyanıda sabah işe gittiğinde ayakkabılarını görememektir ayakkabılıkta. işte o anda klavyenin tuşları arasına sıkıştırılan harçlık mahiyetindeki parada elinin alnının ter kokusunu ararsın. üzülürsün, canım babam dersin. O kokudan hiç mahrum bırakmamak üzere tanrı'ya; " ben hayattayken acısını gösterme dersin"...

(bkz: anı defteri olarak sözlük kullanmak)

bırakıp gitme kokusudur...
sonra geri gelme, ama alamama aynı kokuyu...
bazen kokusuzdur işte...
bir gün yine eskisi gibi kokması beklenen...

Gül yağı kokar, taze ve sıcak ekmek kokar, leblebi kokar, meyve kokar...

sigara kokar genelde. lakin siz o kokunun ötesine geçer güven koklarsınız onun yorgun çehresinden..

hiç umulmadık bir anda vefat eden babamın defin işlemi bittikten sonra evine girdim. yatağı en son bıraktığı gibi duruyordu. yastığını alıp kokladım. her kucaklaşmamızda hayatım boyunca bana güven, huzur ve karşılıksız sevgi hissi veren o tertemiz sabun kokusuyla karışık onun kendi kokusunu bir kez daha ve son kez içime çektim. çalışma masasının üzerinde bilgisayarın yanında kendi el yazısıyla bana yazdığı, ama göndermeye fırsat bulamadığı mektubu buldum. bilirdi beyaz kağıda dolmakalem ile yazılmış bir mektuba kutsal bir emanet gibi değer verdiğimi ve hergün telefonda konuşmamıza rağmen bana haftada bir mektup yollardı. o son mektubu güzelce katlayıp cüzdanıma koydum, son bir kez yastığını kucakladım ve kokladım. artık bu kokuyu duyamayacağım gerçeğiyle yüzleşmek, hayatımda kabullenmek zorunda olduğum en acı gerçek oldu.

korkunç bir tuvalet kokusu burnumdan gitmeyen.

babanız karşınızda iken, boynuna sarılıp o kutsal kelimeyi ona söylemek size ölüm geliyor, ve yapamıyorsanız, yapmak gelmiyorsa içinizden, alamayacağınız kokudur.gözleriniz ona her çarptığında, baba gitme diye bağıran çocukluğunuza acıyor, haline üzülüp, bu yabancı adama kızıyorsanız, duymak ta istemediğiniz kokudur.

kimine rakı, kimine gülsuyu kokusudur. sırf bu durum yüzünden toplum kamplaşır (hatta bazen dandik bi referandurumla kamplaştırılır) insan insana düşman olur.

bildiğin kıllı koltuk altı kokar.

mis gibi hugo boss kokar.

güzeldir. özlenirse iç acıtır. can yakan kişiyse nefret uyandırır. güçlü etkileri vardır kişi üzerinde.

bazen korku.
bazen sevgi.
bazen acı.

ağrı kokar... hemofili a hastasısıysanız, herhangi bir eklemde kanama varsa onun ağrısıyla çocuk nidalarıyla ağlarken baba eve girer ve sıradan bi çocuk selzenişi gibi davranır ama ağrıdan aklınız yerinden gitmektedir, hayali arkadaşlarınızla oyunlar oynayarak ağrınızı dindirmeye çalışırsınız... bu yüzden % 100 ağrı kokar..

sigara alkol ve mezelerin o bayıltıcı ağır kokusundan kokar.

sıkıntı kokar amk,evi yakmak gelir bazen siktirsin gitsin diye kokusu.
edit: sizde babanıza oğulluk değilde babalık yapmak durumunda kalsaydınız görürdüm eksi veren parmakcıklarınızı.

tıraş köpüğü kokar.