aşure pişti

çoğu sözlükte başlığının açılmadığını görünce "ulan sadece bizim okulda mı vardı yoksa?" diye düşündüğüm, ilkokulda ömrümü yemiş oyundur.

her boş derste (ve bazen kışları beden derslerinde; malum içeride spor salonu yok...) atılgan ve aynı zamanda kısa bir süre sonra oyunun yönlendiricisi olacak, her sınıfta bulunan sevgili sivri arkadaş, sınıf arkadaşlarının ve -varsa- öğretmeninin bu içler acısı, can yakıcı,ışın kılıcı, dudak bürkücü durumuna üzülerek o dahiyane cümlesini ortaya atar: "öğğğğretmeniğğm* oyun oynayalım mıııı?"

o sırada iki maaşını harcamadan, iki ay boyunca yemeden içmeden kapitalizmin kurbanı olarak aldığı telefonuna gelen mesaja "kihkikkhki" şeklinde gülen örtmen, ikinci seslenişten sonra "iyniyin imi fizli sis çikirtmiyin" diyerek cevabını verir ve işkence başlar.

sivri arkadaşımız herkese teker teker hangi meyve/sebze/bakliyat vs.* * olmak istediğini sorar. cevapları sırasıyla ve genellikle okunaksız olarak tahtaya gelişigüzel yazdıktan sonra koyun görmüş kurt sırıtışıyla sınıfa döner ve can alıcı başlangıç cümlesini söyler:

"aşure pişti; soğanı yok!"

soğan'dan cevap gelir:"soğanı var; fasulyesi yok"

fasulye, ne alakası var kardeşim buradayız işte mealinde "fasulyesi var, mandalinası yok *"

mandalina: "kuru iftira, ben buradayım."

durum, "abov"dur. zira mandalina oyunda olduğunu unutmuştur. arkadaşları bu unutkanlığa acımasızca gülerken, ıslık sesi şeklinde gelen mesajla birlikte öğretmen "kihhkhi"'si de eklenince mandalina sınıftan acı çığlıklarla ve gözyaşlarıyla ayrılır.

not: işbu olaydan sonra m. d. 'nin okula karşı olan ilgisi gittikçe azalmıştır.

evet, bu bölümüzde masum bir oyunun nasıl da büyük bir suça dönüştüğünü gördük; haftaya buluşmak üzere giyinik kalın.

röraynaklar!

sondaki selamıyla güldürmüştür.

ayrıca:

--spoiler--
içler acısı, can yakıcı,ışın kılıcı, dudak bürkücü
--spoiler--