aşk tek kişilik

ruha atılan oklardı a$k, her isabet ettiğinde parçalıyordu geçip gittiği yeri.. umutsuzca haykırıyordun, özne senken, nesne

oluyordun daha ne olduğunu anlamadan.. sessizlik yetmiyordu artık, sarıldığın çaputlara sıkıca tutunsanda ufalanıp

gidiyordu seni gerçekliğe bağlayan bağlar.. yanaklarında hissettiklerin yağmur değildi, sadece kanıyordun.. farketmedin

ezildiğini, küçülürken sığamadığını bo$luklara.. evren büyürken, ufaldın.. ve a$k ayakları altına aldı seni.. aynalara

bakınca onu gördün, oysa görmen gereken sendin.. bu kadar basitti, a$k senin yansımandı, onda hayat buldurduğun.. sen kırdın

aynalarını sonra, dayanamadın, susturamadın içindekini.. yıkmaya ba$ladın kurduğun krallığı.. ve dağılırken farkettin..

sadece ve sadece 'ben' olduğunu.. a$k da sen'e yer olmadığını.