ankara dan gitmek

bir şehri terketmektir görünürde sadece.

Gri kentin karanlık çocuklarından oldum,
Ve buna da gönülden razı olanlardan oldum.
Hoşça kal demeye dilim varmayacaktı biliyordum,
Ama bu garip vedaya hazırlanıyordum Ankara.

Biliyorum, şahlanıp gitmek değil bu,
Biliyorum ki mutluluğa koşmak ta değil bu.
Güzel düşlerle başka şehre yolculuk hiç değil bu,
Bunun adı senden kaçmak; biliyorum Ankara.

Üzerleri çizilmiş güzel düşler,
Acıtmış ayrılıklar, ve daha başlamadan bitmiş aşklar,
Geride bırakılması ağır olacak dostlar;
Gidiyorum ben bu şehirden.

Ağır ağır, sindire sindire uzaklaşıyorum senden,
Halen seviyorum ve halen sebebini bilmeden.
Ama artık veda zamanı gelmişken;
Ben senden gidiyorum Ankara.

Ö.E.

Yer değiştirmek açısından kolaydır. Alışan ve orada uzun yıllardır yaşayan için zordur.

Bu bavullar toplanacak gibi benim açımdan. Ya daha batı ya güneye doğru yolculuk ufukta.

yaşananlara, anılara, hüzünlere ve şöyle bir sıkıntı atma turu yapmaya zemin sağlayan mekandan uzaklaşmaktır.

"ankara'nın en çok istanbul'a dönüşünü seviyorum" ( yahya kemal beyatlı). sözünü hatırlatan başlık. ankara istanbul bağlamında çağrışım yapan bir geyiktir. başlığı yazanın da" heh şimdi kesin yahya kemal'in bu cümlesini yazarlar" diye tahmin ettiği kesindir.