imroz

görsel
Eğirdir gölü.

“ Ve eve döner gibi yapıp,
Kendime döndüğüm her akşam
Anladım, yüreğimde doldurulmamış
Uçurumlar olduğunu.”

Uçsuz bucaksız bir suyun içinde hapsolduğunuzu ve kafanızı nefes almak için o sudan dışarı yakıcı bir güneş yüzünden çıkaramadığınızı ve artık boğulmaya başladığınızı düşünün. Depresyon bu hâl.
Ölmeyi isterken ölmeye çalışacak kadar takatinin olmaması.

“ yalnızlık bakımlı otlar arasında kendiliğinden açan çiçek."

Anneannem ve dedem 50 yıldır evliler hala el ele dolaşıyorlar Allah ayırmasın. Sevmek çok farklı bir şey.

Günlerimi cok boşa harcadığımı düşünüyorum ancak yapacak hicbir şey yokken de bu çok normal geliyor ve her şeye aşırı üşeniyorum.

Gün yetmiyor bana, kendimle ilgili bir şey yapamıyorum gibi geliyor gün içinde. Ki büyük ölçüde doğru.
Rutin işler, çalışmak vs günümü işgal ediyor. Uyumak hayattan çalıyor gibi geliyor.

Gece film izlemek, kitap dergi karıştırmak, bir şeyler içmek... Sanki bütün günü bunlara ulaşmak için aşmışım gibi hissettiriyor.

Romantizm bir yana, aşırı konforuz değil mi? Ben başımı koyduğum yastığı bile uyuyana kadar 5 defa evirip çeviriyorum.

Adam bir defa yukarıda duruyor, iki büklüm mü uyuyayım? Ayrıca haliyle nefes alıp veriyor, kafam bir aşağı bir yukarı... sert, ki yumuşak yastık severim.

Üzgünüm hayat, bridget Jones olamıyorum.