Gece içine çeksin beni, sessizce yok olup gidiyim bu madde aleminden. Herkes uykudayken, karanlığa bir adım atayım, sabahta yokluğum aranmasın. Gözlerdeki aşinalıktan nüfustaki kayıttan kurtulayım, hatıralardan çıkayım, ayın ışıkları arasından süzüleyim, hiç bir kula bahşedilmemiş şekilde kabul edilsin müstafi sayılma dilekçem.

Işıklar içinde ilerlerken önüme dipsiz ve karanlık kuyu çıkabileceğini tahmin etmemiştim. Şimdi o kuyudan çıkmak için her adımda bir tırnağımı, bir damla canımı ve hesaplanamaz derecede kendimi kaybediyorum.

Başta nefret ettiğim şehre gün be gün aşık oluyorum. Sokaklarında gezerken başka bir şehre gittiğimde özleyeceğim diye dertleniyorum. Ankara dışında nereye gidersem aynı yer olacakmış gibi hissediyorum. Ülke gözümde ankara ve diğer şehirler olarak ikiye bölünmüş durumda. Memleketimin de buna dahil olması çok garip tabii.

Bu başlıkta okuduğum onlarca entry ve çevremden duyduğum bir o kadar yoruma bakarak ankaralılara ankara hakkında yapılan olumsuz ve değişik yorumlara sinirlenmemelerini tavsiye ediyorum. Şehir gerçekten çok garip. Bir yandan çekici bir yandan itici. Bir yandan nefret ettirici bir yandan bağlayıcı. içindeyken sıkan, dışındayken kendini özleten bir karakterde.

Yıllar içinde duygularım dalgalansa da 6 yılın sonunda anlam veremediğim bir sevdayla ankara'ya tutulmuş vaziyetteyim. insanlarından, mekanlarından ve zamandan ayrı müşahhaslaşan ve gönlümde mülkiyet edinmeye ve bunu sinsice ilerletmeye devam eden garip bir şehir.