Bir padişah hazinesinin boşaldığını görmüş. Vezirlerine emir vermiş:

“Köprünün başına adam koyun, geçenden bir akçe alsınlar.”
Halk ses etmemiş.

Bir süre sonra tekrar sormuş:

“Ne diyor millet?”

“Hiç ses yok Sultanım.”

Bunun üzerine padişah:

“O hâlde köprünün çıkışına da koyun, bir akçe de orada alın.”
Halk yine ses etmemiş.

Bir süre sonra padişah işi iyice abartmış:

“Köprünün ortasına da koyun, gelen geçeni siksin!”

Birkaç gün geçmiş, padişah tekrar sormuş:

“Halktan şikâyet var mı?”
Vezirler cevap vermiş:

“Yok Sultanım, yalnız köprünün ortasında biraz sıra oluyormuş. Halk, adam sayısı artırılsa daha rahat olur diyor.”

Hikaye bu kadar.

Enflasyon bu kadar hissettirmez. Sorun fırsatçılık üstümüze binen vergiler de fırsatçılıktır. Bunun dışında her horoz tuttuğunu sikiyor. Devlet vergi alıyor diye 600 lira traş ücreti alıp 3 bin TL gelir gösteren berberin de (bkz: mk) satsa 2 milyon edecek eve 35 bin kira isteyen ev sahibin de (bkz: mk) ülkenin yarısı dolandırıcı kimin gücü kime yeterse.

Siyaset de dine alet ediliyor geçen konuştuk o da durumda memnun değil.

Yönetici altındaki çalışanları yönetemez üstündeki patronları yönetir sözünün efsaneleşmiş halidir.

Abdülhamid'den öğrendiğimiz bir şey varsa, o da 'her şey' in ayrı yazılması gerektiğidir.

Bu zor günlerde ayakta kalmaya çalışan devletimizin vatandaştan aldığı ufak bir destek.
(bkz: yataktan kaçanı ayakta sikmek)

ilişki dışardan bakıldığında eğlenceli gibi görünse de pazar tezgahının ön kısmına yerleştirilmiş parlak ve iştah açıcı domateslerin eve gittiğinde çürük çıkması gibi bir şeydir. Artık ürünü aldın ve çürük kısımları temizleyerek yemeye çalışırsın. bazende başlarım tezgahına da domatesine de dersin. Eğer çürükler küçükse susup kaderine razı olmak en iyisidir. Kimse sana o öndeki parlak domatesleri vermeyecek. Yenilmeyecek durumdaysa tezgaha vurup devirmekten başka çıkar yol kalmıyor.

iPhone zenginlik hissi satar. Malın ederinden fazla ödediğiniz tüm tutar sizin kendinizi mutlu hissetmek için verdiğiniz tutardır. Siz fakir bir ülkede yaşıyorsunuz ve mutlu olmaya hakkınız yok .

Burada sorun şirketler ya da hükümetler değil. ilk defa bir şirkete el konulmadı muhtemelen de son olmayacak lakin "Köfteci Yusuf" olayından beri farkına vardığım acı gerçek şu ki:

'insanlar artık devletine, adaletine ve sisteme güvenmiyor.'

Bu telafisi zor bir hata ve devletlerle örgütlerin farklarından en önemli olanları bir Halkı temsil etmeleri, Adalet sistemi olması, Tanınır olmaları. Devletin kendi vatandaşı adalet sistemine güvenmiyorsa devlet otoritesini kaybetmiş ve örgüt olma yolunda ilerliyor demektir . 2000 yıllık devlet geleneğine sahip bir ülke nasıl bu hale geldi şapkayı önümüze koyup düşünme vaktidir.