Anneannem her gece uyumadan önce dua eder. Bu gece de ilaçlarını içtikten sonra uyumak istediğini söyledi. Ama cebinden bir peçete çıkarttı.
+ o nedir anneanne?
- hiç, diş. benim dişim. Bu sabah çektim.
+ Nasıl yani, niye önceden söylemedin bize?
- hiçbir şeycik olmadı, kanamadı bile. Dur sen şimdi, ben dua edeceğim. Allah'ım dişimi çıkartmamda kolaylık sağladığın için şükürler olsun.
O sırada şaşkınlığın yerini gülüşmelerimiz aldı.
iyi ki varsın anneanne iyi ki.

Bu sabah kahvaltıda 9 yaşındaki yeğenim ile yaşadığım diyalogtur.
+teyze benim kolesterolüm çıktı biliyor musun?
- aa öyle mi? artık abur cubur yememelisin.
+evet teyze. Artık az yemeyi düşünüyorum bende.
O sırada su içmektedir. Kardeşi de bir anda su içmek ister. Elinden alır ve yudumlar.
+hihihhh teyze kardeşime de kolesterol bulaşırsa ne olacak.
O anda herkesi bir gülme tutar ve durum açıklığa kavuşturulur.

Düşünmeden açılan bir başlıktır. insanlar sonradan da özürlü olabilmekte sayın yazarlar. Sadece eli, ayağı tutmayanları 'özürlü' olarak değerlendirmeyelim. işitme, görme, duyma engelli birçok insan var görmezden gelmeyelim. Bu insanlar zaten dişarı çıkamamakta şehir onlara göre planlanmamiş, senin gibi düşünenler yüzünden kaldırımlar onları düsünmeden yapılıyor, onlara özel tasarlanmış yerler işgal ediliyor. Otoparkta engellilere ayrılan yerler onların değil, asansörlerıne 'eli, ayaği tutanlar' biniyor. Devletin onlara verdiği üç beş kuruşta gözünüz olmasın. Onlar sizin, bizim yüzümüzden toplumdan dışlandıklarını düşünüyorlar. Yaşama haklarını da alalım tam olsun.
Her yerde olduğu gibi bunu da kazanç kapısı olarak görüp 'haketmeden' alanlar da var maalesef, devlet sadece bunun önüne geçmeli.

Dediklerine göre Kabil, Habil'i hasetlikten öldürmüştür. O günden beri varolan bu haset insanlarin tam da içlerinde. Neyin savaşı bu? Her yer acı. Nereye baksam hasetten boğulan yaşamlar. Ölen gencecik insanlar. Yıkılan hayatlar. Sessizce ağlayan yürekler görüyorum. Haset yok olur mu bir gün, uyanır mı içimizdeki iyilik? Üzülüyorum sözlük hasetten kahrolan hayatlara.

Neden öyle dikkatli bakıyorsun bana demiştin ya hani o gün, ben o an anlamıştım işte bittiğimizi, gözlerindeki ışık yoktu artık yerinde, kalbin sıcacık atmıyordu, gülüşlerinin kenarına birikmişti hüzünler. O an topladım sendeki beni ama bendeki sen hep dağınık kaldın. her yere saçılmıştı gülüşlerin. Ben içimdeki gülüşlerini bir bir toplayıp dağıtıyorum artık gördüğüm her yüze sonra bana dönüp daha da fazlalaşıyorlar, gülüşlerini biriktiriyorum kalbimde. Onlar çoğaldıkça senle hep senleymişim gibi.

Geceler- Kayahan
Geceler katran karası geceler.
Ellerim tütün kokar gecelerde.

Sanırsın çikletten araba çıkmış.

Eğer çalışmadığım sınavsa ki genelde öyle oluyor. Her defasında da son dakika sınava yetiştiğimden bu ek-kağıt şahsın yanına oturmak zorunda kalıyorum. Kimse yanına oturmadığı için. Sınav başlar başlamaz bir insan neden ek kağıt ister arkadaş? Kağıt kalmayacak diye korkuyor kanımca. Sıraya kazırcasına yazdığı her kelime beynimi zonklatıyor. Psikolojim adeta yerlerde oluyor. Ama kağıdına şöyle bir bakınca rahatlıyorum çünkü acayip büyük yazıyor. Kendimi avutmuyorum. Bu doğru.

2000'li yıllarda yayınlanan hayat bağları dizisi. Çoğu diziden daha içten. Nurhayat'ın oğluna hamburger ekmeğinden yüzlü sandviçler yapması bile güzeldi nasıl da bayılırdı onlara.

Esmiyor ya, biraz esse ama esmiyor.

Her zamanki gibi.

Hayat devam ediyor sözünü en iyi açıklayan olay. Ben bu entryi girerken kaç bebek doğdu ya da kaç insan öldü? Kim gülüyor şuan ya da kim hıçkıra hıçkıra ağlıyor? Kimileri bayramı yaşarken kimileri yaşayamıyor işte. En zor olan da hayatın gerçekten acısıyla tatlısıyla, ağlaya zırlaya devam ediyor olması.

" Nice ölümlerle sınadığım bu hayatı sensizlikle deniyorum şimdi."

Kalabalığı özlersin bazen bu yüzden izlenmese de açık kalır televizyon. Ya da bir koku alır götürür seni çocukluk anılarına. Özlenen o kadar çok şey var ki hayat devam ettikçe daha da katlanıyor özlemler, büyüyor, gizleniyor ve aniden çıkıyor günışığına haberin bile olmuyor.

O da haklı kendince, verdiğim sözleri tutamayan bir adamım ben. Üzüyorum onu be sözlük. Yapmıyorum bazı şeyleri, ama cesur değilim belki ha olamaz mı, inan yalancı değilim belki biraz kendime yalancıyım. O verdiğim sözler sana değil, kendimeydi aslında. Ben hiç kendimi dinlemedim, hem yalancı hem de inatçıyım. O, Beni neden hala seviyor ki?

Bu başlık yanlış açılmış. intihar etmek istemiyorum, olmalıydı. Çünkü bir çağrı bu. Kurtarın beni diyen biri var belki de. Sen her yeni doğan güne uyandığında nasıl bir gün geçireceğini bilmeden uyanıyorsun. Belki bu zamana kadar gönderdiğin mektuplar geri geldi. Peki ya yarın? Hepsine teker teker cevap gelirse pişman olmaz mıydın?
Her şey sende bitiyor. inan ki herkesin başından olaylar geçiyor. Arkana bir bakıyorsun yahu nelere üzülmüşüm ben bile dediğin oluyor. Eğer ciddiysen intihar çözüm değildir, olmamıştır ve olmayacaktır.

"Bu ne rezillik, Allah'ım".

Sağ ol, var ol yazarıdır.

Herkesin bir beklediği var. Herkesten çok özlediği. Ben beklemiyorum seni artık. Ama özlemlerim çoğaldıkça çoğalıyor. Bende bıraktığın anılar silinmesin istiyorum, o güzel gülüşün çıkmasın aklımdan, gülünce kısılan gözlerini unutmak istemiyorum.

bugün başıma gelen olaydır. üzerine basa basa aslen Istanbullu olduğunu söylemiştir.