kadın

günün birinde tanrı ademi yaratmış.

ademde cennette gayet memnunmuş halinden; gülüyor, oynuyor, türlü mevyenin tadına bakıyor, ireme dalıyor, topladığı o güzel üzümleri, o güzel ırmakların kıyısında afiyetle yiyor yiyemediğini meleklere atıyormuş...

derken, kader ağlarını örmüş ve haliyle adem sıkılmış doğal olarak bir süre sonra.

çıkmış tanrı katına, "bana bir çare" demiş.

tanrı şöyle bir süzmüş ademi...

ve demiş ki; "sana görüp görebileceğin en güzel, en akıllı, varlığı ile huzurunu daim kılacak, yanında durduğunda hiçbir şeyden korkmayacağın, muhteşem bir yaratık vereceğim; bir kadın. yalnız bir şartım var; sağ kolunu alırım."

adem düşünmüş biraz...

ve patlatmış; "kolu unut... bir kaburgaya ne verirsin?"

yani burda sözün kısası o yüce insan ilk peygamber olan mübareğin vakti zamanında yaptığı cimriliğin bedelini hala ödüyoruz...

yazlığıda bir kışlığı da...