damdaki deli

sözlükte kelimelerim taze. elimin çaylaklığı ile nereye dokundaysam artık birden bir nickin iniltisini duydum. bir haber vardı. ölmüş diye yazmışlardı.bu sözlükte, protesto edip gidenlerin ardından söylenen bir söz kalıbı diye düşündüm. güldüm hatta. ya bu sözlükçüle ne alem insanlar diye iç geçirdim.

Sonra dokundum o nicke, isme, mahlasa. Gerçekmiş. Şaka değilmi. Hakikaten şaka olmasını ne çok isterdim. Neden üzüldüm bilmiyorum. Hiç tanımam etmem. Hiç okumamışım da yazdıklarını. Ama gitmek. Sonsuzluğa. Yazdıkların hala ortadayken ve biz onları okuyorken gitmek. Bir daha o cümlenin sonuna smile koymayacağını düşünmek. Zor be!

Keşke tanısaymışım. Gitmeden önce mesaj kutumda onun da bir mesajı olsaydı. Benimle ilgili çok kişisel birkaç şey sorsaydı. Ya da ben sorsaydım. en azında hiç tanımadığım bir yerde, hiç tanımadığım bir adamın güzel cümleleri olarak yanı başımda kalacaktı.
Mekanında güzel uyu değerli insan. her insan değerlidir.