kardeş

on sekiz yaşına gelmiştir, konservatuarda okur bu hayvan.
ama tuvaletin deliğini bulup da oraya sıçmak konusunda zorlanır. buzluğun kapağını açık unutur o buzdolabının dibine koyar. alt kapının kolu yıvış yıvış buzlu su içindedir, arkasından toplayan amele vardır ya nasılsa. açlıktan gözü döner, bu yaşta hala ocağı açmaya tırstığı için bir şey ısıtıp yemez. sanki grizu madeni bizim mutfak amına koyim, kol gibi ankastre ocak işte. tıraş olur banyo aynasının önü kıl dolar. aynı amele temizler bunu da. keyif pezevengi olduğu için bilgisayar karşısında tatlı yer, sonra ben kitaplarımın arasından çikolataya bulanmış tatlı kaşığı ayıklarım. yine de gider 39 derece ateşliyken sorarım "karnın aç mı?" diye bu puşta, "hmmm, ne yiyebiliriz?" diye menü ister ağzına tükürdüğüm. sonraki gün sürüne sürüne işe gider gelirim, kapıya çıkıp "bir daha ne zaman çamaşır yıkıyoruz?" der her türlü ev işini takım oyunuyla eğlenceli hale getiriyormuşuz gibi.
bu itliklere kopukluklara rağmen sövmeye çekinirsiniz kardeşe. kırılır, üzülür, gücüne gider diye. uyurken gider bakarsınız. onun rezil ettiği her yeri temizlersiniz. başkası yapsa kafasını gözünü yaracağınız ne kadar hıyarlık varsa hepsini bunun elinden afiyetle yersiniz. kardeş işte.