bugün
- kapadokya13
- boş yapasınız gelince ne yapıyorsunuz14
- sabahlara kadar cips kolayla bilgisayarda oturmak5
- islam barış dinidir43
- arkadaşlar çok acil bi baksanıza10
- yeni partili sözlük yazarları26
- ziraat kupası için artı iki yabancı kontenjanı4
- bizimkiler2
- kemal kılıçdaroğlu6
- çanta5
- sözlüğün açık ara en sevilmeyen yazarı seçilmek18
- sarapci koala53
- sözlük yazarlarının doğaüstü deneyimleri3
- balon4
- hintli kadınların aslında güzel olması7
- 26 ağustos 2026 olympique lyon fenerbahçe maçı17
- sözlüğe küsmek9
- kadının kocasına ismiyle hitap etmesi edepsizliktr6
- çapulculardan hiç erkek adam çıkmaması4
- yazdıklarına göre değil yazara göre oylama yapmak3
- mesaj alımını kapatmak3
- dizi filmlerdeki gizli mesajları görebiliyorum2
- hard seven hatun6
- köpek günü3
- ne kadar yaşlısın22
- yazarların şu an okudukları kitap4
- mesaj alımını aç diye ağlayan erkek2
- muslettin amca adam değildir3
- tespih2
- askerliğin insana kazandırdıkları4
- akp mhp dem ittifakı8
- dünyada obsidyen kaldı mı5
- rica ediyorum beni eksilemeyiniz8
- beyin nakli mümkün mü2
- velvet45
- özel mesajı kapalı kezoya nasıl ulaşılır sorunsalı2
- sih yazarlar2
- 2015 de sözlükte olan yazarlar3
- avanos6
- gilded'ın yürekleri ağza getirmesi4
- sözlükteki iki yüzlülük4
- zeki insanların sevilmemesi2
- sözlükte sapık var mı6
- ona bir şey söyle7
- başkan2
- ankete gelin beyler31
- annesiyle yaşayan 40 yaşındaki erkek8
- sözlüğe yön veren bayan sayısındaki azalma5
- boşanma davaları3
- suriye'ye sahip olmanın türkiye'ye faydası yoktur7
ilerde bir gün torunum olursa anlatacağım, sarılı turunculu otobüslerine hayran olduğum otobüs firması.
bütün muavinleriyle, şoförleriyle "kanka" olmuştum. çocuktum, anneannemlere hep asya tur'la giderdik. anneannemin kiracısının 4 çocuğu vardı, hepsiyle de süper anlaşırdım. oynardık, eğlenirdik. harika günlerdi. eve döneceğimiz zaman deli gibi ağlardım. belki de yaşadığım yeri o yüzden sevmiyorum şimdi.
her neyse. ilkokulda öğretmenim, bir tanıdığıma mektup yazmamı istemişti de izmit'teki teyzeme yazmıştım. o mektubu hala saklar teyzem. "asya turlar hala işliyor mu?" dizeleri de yine o mektuptadır. çocukluğumun en güzel günlerini yaşatan, o güzel günlerin bir parçası olarak kalan bir firmadır asya tur. muavinlerine "anneannemlere gidiyoruz!" diye bağırabildiğim, şoförüne "ya burda başka yer yazıyo, biz gölcük'e gitçez ama, oraya sürsene!" diyebildiğim, yazıhanesinde türlü ikramlarla karşılanabildiğim, firmadan öte bir şeydir bu benim gözümde.
efe tur'a karşı da antipatim vardı her zaman bu yüzden. asya tur'un battığını öğrendiğimde de uzun süre ağlamıştım. olayın metro'yla alakasını öğrendiğim günden sonra da asla onunla yolculuk etmedim, ne olup olmadığını bilmediğim halde.
geçen gün otogarda beyaz iki otobüs gördüm. üzerinde 3 dünya vardı, asya tur yazıyordu. batmalarına yakın, farklı renklerde otobüs kullandıkları gelmişti aklıma. "kırmızı asya tur mu olur!" diye çemkirmelerim, tekirdağ yollarında asya tur görüp "bu istanbul'dan buraya niye geliyo, gölcük-istanbul çalışmıyo mu bunlar?" diye sormalarım canlandı o an, yine duygulandım.
aha bu entrymi girerken de gözlerim doldu. bir çalışanı varsa, bu entrymi okumuşsa falan haber versin, gözünüzü seveyim.
"battığımız falan yok ulan, yine geliyoruz" desin. yine sarı-turuncu otobüsle gideyim izmit'e. kiracının çocuklarıyla "otobüsçülük" oynayayım. şoför olayım, arkadaşım da muavin olsun. otobüs prenses olsun ama üzerinde asya tur yazsın, servis falan da istemiyorum mna koyim, geri gelsin ulan bu firma! üzerinde asya tur yazan otobüs sefer yapsın!
üşüyorum reis!
düzeltme: hassiktir, hala varmış laaaan!
bütün muavinleriyle, şoförleriyle "kanka" olmuştum. çocuktum, anneannemlere hep asya tur'la giderdik. anneannemin kiracısının 4 çocuğu vardı, hepsiyle de süper anlaşırdım. oynardık, eğlenirdik. harika günlerdi. eve döneceğimiz zaman deli gibi ağlardım. belki de yaşadığım yeri o yüzden sevmiyorum şimdi.
her neyse. ilkokulda öğretmenim, bir tanıdığıma mektup yazmamı istemişti de izmit'teki teyzeme yazmıştım. o mektubu hala saklar teyzem. "asya turlar hala işliyor mu?" dizeleri de yine o mektuptadır. çocukluğumun en güzel günlerini yaşatan, o güzel günlerin bir parçası olarak kalan bir firmadır asya tur. muavinlerine "anneannemlere gidiyoruz!" diye bağırabildiğim, şoförüne "ya burda başka yer yazıyo, biz gölcük'e gitçez ama, oraya sürsene!" diyebildiğim, yazıhanesinde türlü ikramlarla karşılanabildiğim, firmadan öte bir şeydir bu benim gözümde.
efe tur'a karşı da antipatim vardı her zaman bu yüzden. asya tur'un battığını öğrendiğimde de uzun süre ağlamıştım. olayın metro'yla alakasını öğrendiğim günden sonra da asla onunla yolculuk etmedim, ne olup olmadığını bilmediğim halde.
geçen gün otogarda beyaz iki otobüs gördüm. üzerinde 3 dünya vardı, asya tur yazıyordu. batmalarına yakın, farklı renklerde otobüs kullandıkları gelmişti aklıma. "kırmızı asya tur mu olur!" diye çemkirmelerim, tekirdağ yollarında asya tur görüp "bu istanbul'dan buraya niye geliyo, gölcük-istanbul çalışmıyo mu bunlar?" diye sormalarım canlandı o an, yine duygulandım.
aha bu entrymi girerken de gözlerim doldu. bir çalışanı varsa, bu entrymi okumuşsa falan haber versin, gözünüzü seveyim.
"battığımız falan yok ulan, yine geliyoruz" desin. yine sarı-turuncu otobüsle gideyim izmit'e. kiracının çocuklarıyla "otobüsçülük" oynayayım. şoför olayım, arkadaşım da muavin olsun. otobüs prenses olsun ama üzerinde asya tur yazsın, servis falan da istemiyorum mna koyim, geri gelsin ulan bu firma! üzerinde asya tur yazan otobüs sefer yapsın!
üşüyorum reis!
düzeltme: hassiktir, hala varmış laaaan!
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar