memleket

memleket de neymiş dedim. orası da şehir mi be dedim. nereli olduğumu söylemeye utandım. insanlarını sevmem dedim. ben onların kriterlerine hiç mi hiç uymam dedim. ağızlarını* hiç sevemedim. ittikçe itti beni kendine.kızdılar hep ne biçimsin dediler. insan ekmeğini yediği toprağa böyle mi der dediler. kabul etmesende oralısın işte dediler. duymadım hep bi şarkı mırıldandım aklımdan o anda.

yeni ayrılmışım memleket dedikleri diyardan düşmüşüm okumak için yollara. okumaya geldiğin yer daha mı güzel ha dedim kendime. geldiğinin ilk ayı kapkaççı oldu, abazalarıda yanında cabası. yanında erkek bi arkadaş olmadan gezemez olmuşsun yinede mi akılanmadın dedim. daha ilk senemdi ve sadece iki kere gittim o şehire, evime. yinede özlemedim be dedim. annemi gördüm işte geçen yeter, bazı arkadaşlarla da başka yerlerde buluştun yeter daha ne dedim. ama özlediğimi bir türlü kabul etmedim.

taa ki anneme ulaşamayıp evi aramaya karar verene kadar. memleketimin alan kodunu cevirmemin icap ettiği o dakikada anladım lan. valla da özlemişim meğersem. kendi memleketimin zararsız abazasını, belediye otobüsü olmayan hep minibüslerin cirit attığı yollarını.. konuşmalarındaki gıcık ama aslında komik kelimeleri.. mor beyaz kaldırımlarını.. gece oldumu bastıran soğunu.. sabahları yakan güneşini.. apaçilerin son ses müzik verip arabalarıyla yüzlerce kez yanımdan geçmelerini.. cam atınız yazması gerekirken istisnasız hepsinde c'si sökülmüş çöp kutularını.. her adımda tanıdık birine rastlamamı.. her adımda bir anımın canlanmasını.. orada bulunupta ona sövmeyi özlemişim be.

daha ne zaman gelecem memleket kim bilir? sen de beni pek özlemedin biliyorum. belki biraz.. inatçısın sen de kabul et.. bu ilk ve son itirafımdı başka da kimseye söylemem. aramızda ki husumet hep devam edicek merak da etmeyesin. memleketim görüşücez gelince. haydi esen kal.. öpük.. **

edit:daha gelmeden otobüste abazanla kafamı ağrıttın evet oda memlekette indi. intikamını aldın yani. efferim keleş