platonik aşk

en güzeli değil ama en dayanıklı, en uzun sürendir.
bir şeyler paylaşamazsın ama ilk günkü gibidir her şey.
aşkın parlayan yüzünü değil; vecizelerdeki gibi insana acı çektiren, ağlatan ve umut veren yanını yaşarsın.
sıradan bir ilişkideki gibi sevdiğinin maneviyatına egemenlik kuramaz, sorularla onu tüketemezsin sadece ve sadece onun hakkında bildiklerine kafandan yeni şeyler ekliyebilirsin; yani hayalini güzelleştirirsin. karşılıksız sorduğun sorularaysa onun adına kendi istediğin cevapları verirsin.
eğer ki bir gün gelir de bitme vakti gelirse,(-ki her aşk bitmeye mahkumdur)unutmak sıradan bir gönül ilişkisinin ömründen daha uzun ve sıradan bir gönül bağının çözülmesinden daha kudretli bir acıya sebep olur. bir gerçeği daha da söylemek lazım, unutmak o an için gerekli bir durumdur her zaman, hiçbir zaman unutulmaz; her zaman izi kalır.

"kim anlayacak bu kor işaretleri?
kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.
ovada ve dağda saklı bir mavi için
düştümdü yola. benim de yaban bir çığlığım vardı
çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgâra..."