hastası olunan dizeler

gözlerim istanbul'dur benim
istanbul’un gözleriyim ben
hırçın ruhumun ötesinde ağlıyor i̇stanbul
bir vapur kalkıyor eminönü’nden
balık ekmek kokuyor tekneler
uçsuz bucaksız gökyüzü,martılar
ve huzur veren mavi
çocuksu bir mutluluk,büyümüşlüğün telaşıyla
içilen sıcak bir çay
üsküdar iskelesinde
nazlı bir gelin edasıyla
karşımda duruyor kızkulesi
arkamda hasret rüzgarları esen haydarpaşa

toprağın buram buram tarih kokuyor
dikilitaş’tan ayasofya’ya
gözlerimi yumdum
süleymaniye’de yem atıyorum kuşlara
gözlerimi açtım
eyüp sultan’da ellerim duada
ortaköy’de alıyorum her zaman en derin nefesimi
içime çekiyorum tüm aşklarımı

istanbul benim gözlerim
bazen isyankar beyoğlu bazense masum maçka
aksaray’dan bir dolmuş yol alıyor bilinmeyen aşklara
laleli’de yitirilen duygularla
eline ver diyorum yalnızlığıma
elini ver diyorum köprü altındaki çocuklara

çamlıca’daki özgürlüğümle
sokakların ışıl ışıl aydınlanıyor
varoşlarında ısınıyorum
tarlabaşı’nda küskünlüğüm bırak bende saklı kalsın
geceleri gezen bozacılarını özlüyorum
senden ayrı düşmek ne acı
bir ananın yavrusunu özlemesi gibi
kokunu özlüyorum
umut
ekmek
yürek
azim
ruhum

sema akdoğan