platonik aşk

Gece, ağaçları ve dağları büyük bir kıskançlıkla gizliyor, hiç kimsenin bizi görmesine izin vermiyordu.geceler hep böyledi; böyle kıskanç, böyle sessiz ve çoğu kez ürkütücüydü.bu sessiz gecede şimdi ben, aşkımın karşısındaydım.içindem geçenler yamandı.şimdi onun boynuna sarılıp onu ne kadar çok sevdiğimi haykırmak, aşkımı itiraf etmek istiyordum ama yapamazdım.çünkü bunu bir kere ona söyleyecek olmuş, fakat aldığım cevap karşısında kanım çekilmişti.benim ona olan ilgime karşılık vermemiş, beni sevmediğini söylemişti.bu da beni hayal kırıklığına uğratmaya ve dolayısıyla çok üzülmeme yetmişti.bunun adı neydi peki şimdi.olamayacak bir aşkın peşinden koşmak mı ya da biten ilişkinin ardından terk edilme gerçeği ile yüzleşememek mi?