intihar

çözümdür, kurtuluştur. "hayat" hiçbir anlam ifade etmediğinde ve uğraşmak istemediğinizde, yapılabilecek en güzel şeydir. fakat ben robert enke'nin vefatının ardından intihar lafından tiksinmeye başladım. ve kendi kendimi öldürmek düşüncesi bana korkunç geliyor. bazen bir arabanın altında kalmamam gerektiğini düşünüyorum. bir yangında ölmemeliyim, kalp krizinden gitmemeliyim; buna kendim karar vermeliyim diyorum. ama bu saçma düşünce o an kendimi yok etmeme yetmiyor tabi ki.

bir de intiharla ilgili bir yanılgı var. dayanılmaz acılar çeken, bütün gün ağlayan insanların intihar ettikleri yönünde... hayır, intihar eden insanların çoğunluğu geride bıraktıklarına "nasıl lan?" dedirtirler.

ve intiharın en önemli sebebi, düşünme kabiliyetini kaybetmek; yorumlama yeteneğinin yok olmaya yüz tutmasıdır. insan aklı yerinde olduğu sürece her acıya katlanabilir. aklı yerinde olan insan, ölmenin ne olduğunu anlar ve bunu kendisi yapmaz. psikolojik sorunların sonucu olarak akıl sağlığını yitiren insan intihar eder. kendinde olmayan insan intihar eder.

"hayat çok kötü" diye ağlayan ergen değil, hayatıyla ölümünü ayırt edemeyen insan intihar eder. insan olmayı düşünebilen, hayatına kavuşmak isteyen fakat yakalayamayınca deliren insan intihar eder.

intihar eden insan, intihar ettiğini fark etmez.

çok pis bir şey bu, çok.