armand roulin

öncelikle beni tekrar bu yağlı boya portreye kavuşturan kirk hammett in wah pedali ye teşekkür ederim.

bu adamı dostoyevski nin ünlü eseri idiot u ikinci kez okuyuşumda tanışma şerefine kavuştum. sahaftandı galiba hafızam beni yanıltmıyorsa, aldığım kitabın kapağında bu şehzademinizin resmi vardı. bir an kendime çok yakın buldum. hatta aa bu benim dedim, fiziksel olarak benzemesekte. ama gözlerine doğru eğildiğimde ruhunu okudum o an. evet bu çaresiz ruh benim.(acındırma kendini it.) hayır bu asil yüce ruh benim. evet benim. gururlu bu genç benim. o melankolik bakışlar, melon şapka, densiz bir kıyafette, ilginç derecede şık duran bu tasvir benim. anadolu benim. aynı zamanda bu bohemlik benim ulan. bu nazik duruş yine benim. enginizsyon mahkemesine çıkacak bu korkak surat da benim. bu kedi sever adam, şapkasız çıkmam abi diyen, hem kel hem fodulun aksine, sık saçlarını gizleyen uzunca delikanlı adanalı benim. çocuk kitaplarını okuduğunda ağlayan çocuk, hafiften kilo almaya meyilli, sebepsiz yere konuşan susan, sahilde sıcak bir akşam üzeri dolaşan o da benim. ben kim miyim bendeniz fransanın kemerli burnundan kopup gelmiş yalnızlar rıhtımında barınan bir kimsesizim saygıdeğer mösyö, matmazel.

qu'est ce que c'est? *
http://picasaweb.google.c...to/4D9n9PMy_wNWwXWpLfB7qA

diğer bir van gogh karamsarlığı için

(bkz: Cafe Terrace at Night)