aşk

kendisiyle taşak geçeni, ciddiye almayanı, önemsemeyeni çok pis göt eden manevi bir duygu.

dikkat; manevinin altını çiziyorum, zira sadece maneviyatta kalırsa bu aşk dediğin, materyalizmin kanlı dişlerini geçirdiği bu dünya'da hiç bir boka yaramıyormuş. kuru kuru aşk pek uzun ömürlü olmuyor vesselam. bir yerden sonra dokunmak, öpmek, sarılmak lazım sevdiceğe, kendini hissettirmek lazım; madden de... yoksa bir materyalist dünya'lı gelir dokunur, öper, sarılır.. sen de mal gibi kalırsın. ha dokunduğu teni, öptüğü dudağı, sarıldığı belidir, kişi onu hisseder vücudunda belki evet... ama bu materyalist dünyalı, ruhuna dokunabilmiş midir kişinin, ruhuna sahip olabilmiş midir? önemli olan budur. insan sevdimi tüm benliğiyle sevmeli, ruhunu vermelidir sevdiğine. eldeki, gözdeki, dudaktaki izler geçer, ama ruhuna dokunduysa birisi, ömür boyu silinmez o. işte gerçek aşk budur.