efkar

bir ümit yaşar oğuzcan şiiridir "efkâr".

bir ayak sesi duymayayım kapıya koşuyorum
gelen sen misin diye
bir sarı saç görmeyeyim yüreğim burkuluyor
ağlamaklı oluyorum
her şey bana seni hatırlatıyor
gökyüzüne baksam gözlerinin binlercesini görürüm
bir rüzgar deyse yüzüme
ellerini düşünmeden edemem
yaktığım bütün sigaraların dumanları sana benzer
tadı senden gelir yediğim yemişlerin, içtiğim içkilerin
ve içimdeki bu dayanılmaz sıkıntı, bu emsalsiz hüzün
seni beklediğim içindir
resmine bakamaz oldum
uykulardan korkuyorum artık
utanıyorum odamdaki bütün eşyalardan
şu sedir, hala gelip oturmanı bekliyor
şu ayna, karşısında güzelliğini seyretmeni
şu kadeh, dudaklarına dokunabilmek için duruyor masada
ve şu saat...
geldiğin anda durabilir sevincinden
zaman çıldırabilir...
çünkü benim dünyamda ölümsüzlük
seni sevmek demektir