bugün

michael jackson

ölümüne hala üzülmekte olduğum ve başlığına yazma cesaretini ancak bulabildiğim kutsal varlık.

o vitiligo hastasıydı, çocuk tacizcisi değildi savunmalarına hiç girmeyeceğim. çünkü anlamak istemeyen anlamıyor, öküz olduğundan...

şu aralar ne zaman adını ansam, gözlerim dolar, dudaklarım titrer. ondan başkasını dinleyemem bugünlerde, dinlersem içim sızlar. onu dinlediğimde de sızlar ama...

çocukluğumdan birşeyler uçup gitti öldüğünde. herşey ben 12 yaşındayken judas priest i dinlediğimde değişti. metal müzikle içli dışlı olduğum zamanlarda albümleri rafımda tozlanmaya başlamıştı bile.

ama ölünce onu dinlemeden geçirdiğim zamana lanet ettim.

pişmanım.
© copyright 2005 - 2026