nezaket

kraliçeden bir hayat dersi daha. kurşuni renkler'in önsüzü niteliğinde, bambaşka bir şarkıdır kendisi... orta yaşlar yakındır artık, saçlarda tek tük beyazlar belirir. ve kafamıza henüz dank eden koca bir gerçek : 'ne çok zaman harcamışım meğer...' devamında da iç ses yetişir : 'şimdi ne koparırsam kâr.'
diğer yandan da isyancı yanımız, az da olsa kalan umudu sondürmeye çalışırcasına, bugüne kadar kazanılanların fani olduğunu bize fısıldar: 'dünya malı en nihayet...' ve yaşanan tüm acılara rağmen, dünyanın sizin için dönmesini durdurmayacağı gerçeğiyle karşı karşıya bırakır: 'ne ağır kayıplar verdik lakin kopmadı ya kıyamet'... sonrasında da hayata dört elle sarılmamız gerektiğini, bir marş tadıyla öğretir : 'ömür geçiyor güzelim, hadi kalbini dinle...' en güzeli de ne biliyor musunuz : insan daha çok sevişmeli yariyle...