anne

bana her sabah patates kızarmaya üşenmeyen, gecenin bir yarısı taze portakal suyu içiren, tatlı uykusundan uyanıp sabaha karşı daha çok yarar diye ballı süt içirmeye çalışan, okula giderken pekmez dolu kaşık elinde zihin açar diye dolanıp duran, her gün elinde süeter peşimde dolanan, üzüntümü sevincimi ben söylemeden hisseden, keşke kanatlarım olsaydı da seni altında gezdirebilseydim diye düşünen ama o kanatları kilometrelerce uzakta olsam da hissettiğim ve artık dünya dışından bir varlık; melek olduğuna inanmaya başladığım yemeyen yediren, giymeyen giydiren, gülmese de güldüren, ne kadar anlatsam da eksik tanımladığımı düşündüğüm varlık...