istanbul

yaşaması işkence haline gelse de zaman zaman gözünü kapatıp, kokusunu, sesini, denizini hissettiğin anda insanı kendine aşık eden şehir...
bir vapurda, rüzgarıyla dalgalanan saçların, denizinin sesi ve o güzel kokusuyla insanı orhan veli misali şair yapabilecek olup, resmen "istanbulu dinliyorum gözlerim kapalı" dedirten... gözlerini açtığında ise bir koşuşturmaca... balıkçısı, simitçisi, topuk takırtıları, korna sesleri... adeta içiçe geçmiş bir ahenk... hani çok mükemmel şarkılar vardır her dinlendiğinde insana huzur veren, mutlu eden... ama arada sırada dinlediğinde güzel gelen. hergün dinlendiğinde insanı sıkan, kabak tadı verip bazen yitirilmek istenilen... insan kimi zaman dinlemek istemese de bilir aslında ne kadar güzel olduğunu hani.. işte öyle bir şey istanbul... mükemmel, hatta paha biçilemez bir güzellik ama her zaman dinlemeye gelmeyen şarkı tadında...
galatası, kız kulesi, eminönü, kadıköy'ü ve sayamadığım birçok yeriyle anlam bulup, ne olursa olsun, nasıl olursa olsun insana kendini sevdiren meret...
birgün binin bir vapura. kapatın gözlerinizi ve sesi dinleyip saçlarınızı rüzgara bırakın. istanbulu yaşamanın, istanbulda olmanın ne güzel bir şey olduğunu o an anlayacaksınız...

(bkz: istanbul aşığı olmak)