istanbul

yönetmendir.

Yaşamda çelişkiler vardır değil mi? Hani şu sürekli iki arada bir derede kalmak durumu. Başka bir yaşam olduğuna inanmak istersin bazen. içinde bir boşluk hissi oluşur sanki birşeyi yalnış yapmışsındır sonrasında boşluklarını hızla dolduran med-cezir dalgaları gibi yerini düşlere bırakmasıyla yavaş yavaş, beliren duygudur aşk. Aşkı her insanın en şiddetli hissedebildiği ve ilk acımasız duygusudur. Belki de yaşamın vazgeçilmez olanıdır ..

Aşk bir kasırga gibidir aslında. Nerde başladığını bilemezsin ama kalbinin ortasında hissedersin ve giderek tüm bedene yayılır. Onsuz olamayacağın ilk anı hatırlasana, belki gece yarısı belki bir araba camından dışarıya bakarken. Birşey olmuştur, kendine bulduğun mutluluklar gölgelenmiştir sanki.. Bir gece yarısı daha geçer, yine onsuz yaşayamayacağını acımasızca yüzüne vuran bir gece daha, eski şarkılara merak sarmışsındır yeniden, ışıkları kapatmak istersin, içinde hep olduğuna inandığın huzur seni terketmiştir sanki... etrafında çok insan olduğunu düşünürsün, ama kalabalıklar daha çok yalnızlığı anımsatır sana. yangınların bir kıvılcımdan başka anlamları olabileceğine inanmaya hazırsındır, kalbinde daha güçlü kıvılcımlar olduğunu ilk düşündüğün anlardır..

Onsuz olamayacağını her an düşünürsün, yaşamı ikiye ayırmıştır bütün bu duyguların; onunla geçirdiğin anlar, onsuz geçen anlar.. senin için birşey ifade edenler, hiçbirşey ifade etmeyecek kadar saçma olanlar. onunla geçirdiğin her an vazgeçilmez olmaya başlamıştır, yaşadığın her saniyeyi ve hissettiğin herşeyi kaleme dökmek istersin..aslında yaşam bir defterin üzerindeki satırlar gibidir ve o siyah ve beyaz gibi vazgeçilmez, yokluğu ölümcül bir renktir. sanki ölümün sessizliği gibidir, martıların yavruları, denizin tuzlu mavisi, derin bir yaranın ağrısı gibidir, yaşamın içinde. onsuzluktan korkmaya başladığını hissedersin..

gün doğarken , yüzünün hayallerinden sıyrılan görüntüsü derin bir duygu denizine dönüşür,aşkın vazgeçilmezi yerine gelmiştir , artık sen bir tutkunsundur..

-üşüdün mü canım?
-evet
-gel...

istanbul... gözlerinin önünde, onsuzluğu düşünmediğin tek anda birazdan yine yalnızlığını paylaşacağın dostun seni izlemektedir. dalgalar da artık sana onu hatırlatanlar arasındadır. ve şafak sökmektedir az ötende.