elekberzade ebulhesen

Ebulhesen Elekberzade, 1906 yılında, Şamaxı şehrinin Baskal köyünde, dokumacı bir ailenin çocuğu olarak doğmuş, ilk tahsilini Rus-Tatar mektebinde, orta tahsilini öğretmen okulunda, yüksek tahsilini ise Baku Pedagoji Mektebi'nde ve Azerbaycan Devlet Pedagoji Enstitüsü'nde almıştır. Babasının adı Elibaba'dır. 1926 yılında öğretmenliğe başlar ve ilk şiirleri de aynı yıl yayınlanır.

Ayrı ayrı yıllarda, Derbent Padrgoji Yüksek Okulunda öğretmen, Tovuz'da Maarif Şubesi'nin müdürü, Kinomatograflar Komitesi'nde ve Azerbaycan aylık dergisinde baş redaktör görev yapar.

Ülkesi için önemli olan Qırmızı Emek Bayrağı ödülünü tam üç kez almıştır.

ilk büyük nesir eseri Sofi (1927) hikayesidir. Bundan sonra arka arkaya Boşandı, Tanışlar, Kebuter toplu hikayeleri ve Yoxuşlar romanı yayınlanır.

1933 yılında, çağdaş mevzuda ikinci Azerbaycan romanı olan Dünya Qopur'u yayınlar ve Yoxuşlar romanının ikinci bölümünü Dekabır Ulduzları adıyla yazar. Her iki romanda, Müsavat iktidarının yıkılışı, sömürücü köylü aristokrasisiyle mücadele, köyde kolhoz hareketinin başarıları gibi resmi ideolojinin öngördüğü konular, çok basit sınıf telakkileri ve particilik düzeyinde ele alınır. Realizmin ve tarihiliğin zayıflığı, kendisini, her iki romanın sanat seviyesinde, suje dağınıklığında ve gerçekçi psikolojik tahlillerin yokluğunda açıkça gösterir.

E.Ebulhesen'in kariyerinin ikinci dönemi, Sovyet Ordusu içinde görev aldığı yıllara rastlar. ikinci Dünya Savaşı başlarken kumandanlık göreviyle cepheye gider. Sivastopol'un müdafaasında bulunur. Savaşı konu alan Oğullar Ve Atalar, Kırım Hikayeleri kitapları yayınlanır.

Görüş Yeri, Sahilde, Leytenant Serba, Oxu Bülbülüm Oxu nihayet Oğullar ve Atalar hikayelerinde, savaş zamanı cephenin ön saflarıyla cephe gerisindeki insanlara ve olaylara yer verilmiştir.

Böyle bir sanatsal hazırlık döneminden ve tecrübesinden sonra, savaşın ilk destanını - dört ciltlik Muharibe adlı önemli eseri - da yine o yazmıştır. Seride anlatılan asıl olaylar Sivastopol'da geçer. Ancak asıl kahraman, şehrin savunmasına gelen ve aslında Azerbaycanlılardan ibaret olan bölük ve onun askerleridir.

E.Ebulhesen, Sivastopol'un ve Sivastopol olaylarının dışına çıkar. Geniş betimlemeleri ve ölçüyü aşan ayrıntılı anlatımı, kahramanın, o zaman moda olan "halkların kardeşliği" klişesine uygunlaştırılması, sanatın ve insan psikolojisinin ihmal edilmesi, sanatçıyı hakim ideolojiyi yorumlama ve ona malzeme hazırlama noktasına getirir.

Muharibe nin dört cildinden farklı olarak, Tamaşa Çarının Neveleri 1957-1963), Utancaq (1975), Sedaqet (1979) adlı yapıtlarında da, tasvirler daha bir yoğun, gerçekçi gözlem ve analizler daha bir derin, yazarın tarihe bağlılığının ve gerçeklik duygusunun hakim ideolojiye direnci daha bir güçlüdür.

Ebulhesen Elekberzade 1986 yılında ölmüş ve Şamaxı'da defnedilmiştir.